Mij lijkt me dat een eervolle onderscheiding, zei ik Jans. Hij had het ook zo ervaren.

 Hoe kwam ik bij zijn werk? Bladerend op Internet stuitte ik er jaren geleden op. Niet toevallig natuurlijk, Onder vriendjes was vroeger de vraag al: 'En? Staat er nog wat in?'

 Op de achterste rij van m'n vaders boekenkast vond ik Playboys uit 1953, Casanova en Samuel Pepys.

 Die geheimenis zit in het werk van Jans. Het mengsel van opwinding en benauwenis die uitgaat van naaktstranden.

 Je kijkt er beleefd omheen. Maar ziet het toch. 

 Jans heeft die zelfde esthetiek. Halverwege opwinding en doe maar gewoon. In een quasi-realisme dat soms doet denken aan de Wachttoren van de Jehova's of de vroegere krantjes van katholieken voor Jong Verloofden. Noem het surrealisme.

 Hij gebruikt voor de grotere scenes modellen die hij fotografeert, vroeger aangekleed uit z'n verkleedkist, nu mogen ze hun eigen kleren meenemen.

 Ik staar me blind op gympen, op tassen en bizarre kleurcombinaties in kleren, die toch gewoon van de straat komen.

 We kregen het over ironie als een vorm van ernst. De scenes uit het dagelijks leven die hij opvoert zitten vol details als de drie tongen in het grote doek 'Hallo Jumbo', die m'n ruggengraat raken. Ook de penetrante kleuren die hij gebruikt in zijn oliepastel.

 Het pijnlijke van het gewone, of wat daarvoor moet doorgaan. Hoe zeg je het. Je kunt het beter schilderen. Maar wie kan dat?

 De gruwel van het alledaagse. Zoals je het ziet in 'Stay tuned or live', waar een jongen zijn zwangere vrouw helpt haar stretchbroek uit te trekken.

 Het toekijkend stel, de jongen met een Marquez boek in de hand. De bizarre kleurencombinaties in hun kleren. De twee vazen die manshoog toekijken. En zo door.

 De regie van Jans Muskee laat je griezelen. Om wat? Om wat zo gewoon is. Later meer.