Bijna een jaar geleden schreef Kira Wuck dit onvrolijke nieuwjaars-gedicht, dat verscheen in Het Liegend Konijn.
'De nar luidt een nieuw jaar in
Het is zo iemand die niet ouder wordt
ik wring mij tussen ribben en
leef op de goedheid van anderen
zo verplaats ik mij van lichaam op lichaam
als een ziekte die zich langzaam verspreidt
zit ik onder je leden
en laat niemand los
kon ik maar slapen als een dier
diep en toch paraat'
En ik? Ik hoop op een verregende oudjaarsnacht. Waarin duur vuurwerk wordt aangestoken en in de lucht gegooid. Waarna het op de natte straat valt en dooft. Zodat jongetjes het op nieuwjaarsochtend kunnen terugvinden en alsnog bij het resterende lont afsteken.
Linke soep, dat wel. Wel de herkomst van het 'korte lontje'.