donderdag 16 januari 2014 - 22:09
Je verliest wat, zei de buurjongen. Wat? Je voetstap. Onpeilbaar de schrik. Als kind al werd ik aangetrokken door de wereld van het niet. Een gat in een muur was ook iets, je kon het alleen niet mee naar huis nemen.
Het vluchtige, onwaarneembare, ongrijpbare is het materiaal waarmee Agnieszka Kurant werkt.
Hoe gaan we om met fantomen. Wat is de schoonheid en betekenis van wat nooit meer werd dan een idee, zoals de spookeilanden op oude zeekaarten. Wie bedacht ze, gaf ze namen? Planken vol boeken waarvan alleen titels bekend zijn - zoals in mijn ervaring Willem Brakmans 'De afhangende hand'. Of schilderijen die alleen bestaan omdat ze ergens genoemd worden door kunstenaars als Alighiero Boetti of Marcel Broodthaers die een heel museum louter in de geest schiep.
Temidden van dit alles is er straks de korte film Cutaways (2013) die louter bestaat uit personages - filmspoken - die ooit tijdens de montage werden weggesneden uit speelfilms als Francis Ford Coppola's The Conversation (1974), Richard Sarafian's Vanishing Point (1971) and Quentin Tarantino's Pulp Fiction (1994). En die Kurant nu, gespeeld door de oorspronkelijke acteurs - oa. Charlotte Rampling - met elkaar laat praten.
Op donderdag 6 februari opent de Poolse haar eerste Nederlandse solotentoonstelling in het Haagse Stroom. Later meer.
RSS