Shirley

 Van alles uit dertien schilderijen uit de periode 1931-1965 gaat bewegen, doet mee aan een vertelsel over de actrice in een fotoroman. Op de achtergrond vertelt de radio de tijdgeest van die jaren.

 Op het Eye-terras sta je na afloop met die ene vraag: verheldert de film van de Oostenrijker Gu­stav Deutsch iets over Hoppers werk? Of zitten de plaatsing in de tijd en de lijnen getrokken naar Plato's grot alleen maar in de weg? Schilderijen roepen van alles op in de hoofden van kijkers, maar moet je dat ook in beeld en tekst laten zien en horen?

 Ik aarzel. Het harde Hopperlicht, de Hopperschaduwen op de Hopperplooien in het beddegoed, de jaren '30 modernismen in de interieurs, het spaarzaam aangeduide verhaal over de in deze wereld verdoolde actrice, merkwaardigerwijs maken ze samen een verhaal dat me wegtrok van wat me kennelijk altijd hinderde: de biografie. De schilder Edward Hopper is met levensgeschiedenis en al eventjes verdwenen. En dat lucht op.