maandag 05 augustus 2013 - 00:29
Nooit eerder een film gezien waaraan ik me eerst zo te pletter ergerde en die me tegen het eind zo ontroerde.
Er zijn er die de wereld en het mensenbestaan voor 'absurd' houden. De film L'écume des jours, die Michel Gondry maakte naar het boek van Boris Vian uit 1947, berust op dat geloof. In de eerste helft van deze film wordt het beleden met een bombardement van gags waarbij ik geen spier vertrek. Erg geestig moet bijvoorbeeld zijn de 'pianococktail': een klavier dat achter elke toets een drankje verbergt zodat je er cocktails mee kunt mixen. Leuk? Jean-Paul Sartre komt erin voor en heet consequent Jean-Sol Partre. Leuk? In 1947 al niet.
Maar dwars door die niet ophoudende stortvloed van mallotigheden, de filmslapstick aller tijden, van Helzapoppin tot Michael Radfords verfilming van''1984' of Woody Allens 'Everything you always wanted to know about sex' groeit een verbittering. Die uitmondt in de dood van de enige levende mens in de film, Chloé, de vrouwelijke hoofdrol. Zij sterft aan een waterlelie die in haar longen groeit en wordt behandeld zoals dat in die wereld nu eenmaal gebeurt.
Tragiek, surrealisme, jazz - ook Duke Ellington treedt op - en slapstick in één drama samengebracht. Ongelooflijk maar waar.
RSS