Satie schrijft

 Het tijdschrift Terras brengt al sinds z'n oprichting in 2011 teks­ten van Erik Satie, in vertaling van Kim Andringa. Een puur genoegen. Ik leerde Satie lezen van Louis Lehmann. Dit uit 'Redeneringen van een koppig mens'.

 Wat Ik zou willen, is dat alle Fransen die zelf op Frans grondgebied geboren zijn of uit Frans

uitziende ouders, recht hadden op een aanstelling als postbode in Parijs.

 

 Wie musici zaait, zal dwaasheid oogsten.

 

 De musicus is misschien wel de meest bescheiden der diersoor­ten, maar hij is ook de meest

trotse. Hij was het die de sublieme kunst van het bederven van poëzie uitvond.

 

 Geef me een dichter, en ik maak er twee musici van, een lied­jeszanger en een begeleidend

pianist. Na enige tijd zal de liedjeszanger een zogenoemd Montmartriaans cabaret hebben

geopend. Een paar jaar later zal de begeleidend pianist zijn gestorven aan de drank en de

liedjeszanger zal prins, hertog of nog iets beters zijn.

 

 Geschenk voor de Paus

Dit geschenk bestaat uit een prachtige zilveren alpinopet, geheel met acajou gevoerd, een schaal

van alpacawol en een varkensschuimen pijp.

 

 Hij kan geen geen verstand hebben van het leven; bij het minste of geringste droomt hij weg.

 

 Soms heb ik geen besef meer van ruimte en tijd; en het komt zelfs wel eens voor dat ik niet weet

wat ik zeg.

 

 En zo zal het altijd & altijd maar doorgaan, zonder de klein­ste onderbreking, zonder de minste

spatie, altijd!

 

 Dat het me tegenstaat om hardop te zeggen wat ik bij mezelf denk, komt enkel omdat mijn

stemgeluid niet sterk genoeg is.

Tags: