Het oorspr­onkelijk onderschrift was: 'Elvis poses for a cousin. The relatives had gathered at the Presley home for the Fourth of July and to attend his benefit concert at Russwood Stadium that night. Left to right: Elvis; Billy Smith, Elvis' cousin; Travis Smith, Gladys' brother and Billy's father; Vernon (shaving in background); on the couch, Gladys and Minnie, Vernon's mother".

 Wat deed Claerbout met de foto? Van alles. Fran schrijft: Claerbout tovert witte fee om tot salontafel, verzint rookstandaard, geeft Oma Presley een nieuw kapsel en maakt haar jonger, geeft de bank een wat moderner armleuning, maakt Gladys wat minder mollig en trekt Elvis en Gladys wat naar de zijkanten, een soort groothoekgevoel, zodat we onze ogen wat makkelijker door de ruimte kunnen laten gaan.

 Elvis 'poseert' daardoor wat minder, het is meer alsof hij ruim baan wil maken voor onze blikken; alsof hij er niet zo toe doet.

 Het benauwde van Wertheimers foto, dat recht deed aan het eerste huis dat Elvis had gekocht, trailer/woonwagengevoel verdwijnt daardoor wel een beetje.

 Wertheimer vertelde later over zijn opnamen in de hotelkamer als Elvis in New York is voor CBS tv.

 Hij kamde z'n haar in een dameszakspiegeltje. Met ontbloot bovenlijf ziet Wertheimer dat hij puistjes op z'n rug heeft en een puist op z'n linkerschouder. En noteert 'hij was zich totaal niet van zichzelf bewust'. Hij vond het ook geen punt als iemand vlak bij hem kwam. Ook Claerbout komt heel dicht op de huid, maar die werkte met een lookalike. Maakt in de marge van z'n draaiboek wel de aan­tekening 'Baby speck of king'. 

 Waarom zijn fabrieken mooi? Om hun doeltreffendheid. De foto's van Weegee zijn allereerst to the point. Ze zijn nieuws. In haast gemaakt. Maar zijn keuze van standpunt, zijn kadrering, zijn belichting zeggen veel. Het is vaak nacht. Hij flitste. Met steeds een nieuw lampje. Een zacht flitslicht dat grijstonen mogelijk maakt. Tegelijk weet je dat Weegee vaak pas bij het ontwikkelen zag wat hij aan het duister ontfutseld had. Hij koos soms voor in afschuw toekijkende gezichten in plaats van voor de brand. Hij gebruikte het decor, plaveisel, puien met opschriften die vaak contrasteerden met het tafereel op straat.

 In zijn auto luisterde hij naar de politieradio, hij had z'n contacten overal. Politiemannen en brandweerlui hield hij te vriend, ze staan er vaak zorgzaam of heldhaftig op. Zoals het Hollandse landschap gemaakt is door schilders zo is het New York van de gangsters gemaakt door fotografen als Weegee.FOAM laat 230 foto's zien uit de jaren '30-'40, door Weegee zelf afgedrukt. De aanwijzingen staan er nog op, en ook het extra bloed dat hij soms met nagellak toevoegde! In 1946 al kocht het Museum of Modern Art in NY vijf van zijn werken. Weegee werd gezien als een kunstenaar die de tijdgeest vastlegde. Ik liep in FOAM rond met fotograaf Fran van der Hoeven en curator Marcel Feil. Maandagavond, 17 december na 21.00 te horen in de Avonden.