Geel

 Gevaarlijk, dat geel. Juist omdat het zo vlak naast het hemelse goud van de zon ligt. Kleurentaal. Als de abdis in de Canterbury tales herenbezoek ontvangt en daarbij een smaragdgroen sieraad draagt wil ze daar iets mee zeggen. Wat? Altijd het zelfde. Suggereren en tegelijk de terugweg open houden. We zijn in de wereld van 'who? me? wat denkt u wel.' Het kan nog alle kanten uit. Het vuurtje smeult. Groen is de kleur van de natuur en van al wat verliefden in 'de bosjes' doen. Niets in deze wereld is zonder bedoeling of verwijzing. 

 In Herman Pleij's klassieke kleurenboekje 'Van karmijn, purper en blauw' gaat het niet alleen om kleur, maar ook om toepassing, zoals symmetrie. Een Middeleeuwse beul draagt een geel-blauwe gestreepte broek waarvan ook nog een pijp ontbreekt. Een meisje draagt een gele en een bruine sok. Hardnekkig, de nieuwste waarschuwingsborden bewijzen het, Blauwe ogen dan. In Rome golden ze als ordinair, barbaren uit het Noorden hadden blauwe ogen. Aantrekkelijke wilden. Waarom? Wat de beschouwer verwacht is het omgekeerde van wat hij ziet. In de woestijn is de lucht donkerblauw, het woestijnzand blikkerend, hallucinant geel.