Als straks de helicopters van de Tour de France over het lands­chap vliegen zal ik het weer zien. Frankrijk murenland. Jaren reed ik er doorheen, langs de eindeloze, vaak afgebrokkelde muren. Wie iets bezat zette er een muur omheen. Liefs gecementeerd, met glasscherven erop. Zodat je steeds dacht wat een droom van een landgoed zit hier achter? Het Versaillescomplex. Je kunt er ook tegen pissen, zoals Dubuffet graag tekende. In 1950 verscheen de bundel etsen en gedichtjes. Met regels als: 

 'Je zou ook een muur moeten worden/ verborgen door gebladerte

op het land./ Om gelukkig te zijn.'

Of:

 'Een man is jaloers geworden op de muren/ En dan zijn er koppige wortels/ waaruit hij zich niet meer kan ontwarren

Hij gaat wijdbeens zitten/ een gewend lichaam,  

Sluit de deuren buiten/ Sluit de tijd buiten,/ Kijkt in het donker

En zegt: liefde'.

 En tot slot:

 'In de muren zitten de deuren/ Deuren waardoor je kunt binnenkomen

En door die ene/ Aankomen.'

 (ik probeer, excuus voor mijn kennis van het Frans)

 Gezichten zijn er bij Dubuffet veel, verbaasde gezichten vaak.

 Hij begon dichtbij, met wat voor zijn voeten lag. Er is een prachtige reeks vloeren, alle met een titel. Wat te denken van 'Zand onder water' of 'Obscure communicatie'? En dat onder je voeten. Dubuffet is een meester in sprekende titels als 'De baardbloem'. Hij maakte een hele baardenserie.

 Als je lang kijkt naar zoiets als de granieten vloer eenhoog in de kantine van het Stedelijk komen ze op.

 Er zijn er die dit soort kunst 'kinderlijk' of naïef noemen. Maar geen kind zou het ooit zo doen. Het is met nieuwe ogen zien. Bevrijd van tradities. Knap lastig die af te schudden, want ze zijn overal en staan in aanzien.

 Hij ontwikkelde een eigen, zeer ironische manier om de wereld en de mensen af te beelden. Werkte graag met onverwacht materiaal. Is in z'n litho's altijd bezig met muren, waar soms ook een deur in komt. Maar weer en wind schuwt hij ook niet.

 De beelden in de tuin werden waar ik bij was beklommen door twee kleine meisjes, eentje probeerde het beeld 'Calamuchon' iets in z'n oor te fluisteren, maar het gaf geen antwoord.

 Wat bij Dubuffet het meest treft is hoe hij beelden en afbeeldingen uit elkaar laat vallen, zodat je denkt aan de kleurscherven in caleidoscopische kokertjes, en dan weer in elkaar zet. Veel stukken en brokken.

 Pas op zijn veertigste werd hij serieus schilder van z'n vak.