En dwingende vorm, pagina na pagina. En 'ook als ze doodloopt is de plotlijn interessant' klinkt het in het doolhof, een running gag. De gebroeders Grumbach en Groove - de barman - beleven veel, maar puzzelen vooral vlijtig over de voortgang van hun verhaal. Het Scenario zit in een impasse.
Hoofdbrekens, waarbij de wereldkunst & literatuur bijrollen leveren voor Kafka - als Gregor Samsa die een mestkever blijkt - Warhol, Beckett, John Cage, Bach - als chauffeur - en Joyce. Elke boekwinkel bevat duizenden gezichten. Intussen zijn de karakters ingespannen en zeer onderhoudend bezig met zaken die je net even ontgaan. Ze dolen door een stadse menigte waar alle passanten hun eigen koers volgen, zonder oog voor elkaar. Tot een ontmoeting volgt.
Of doen een uitstap naar een ander decor. In deze vorm kan alles, in tekst en tekening. De stripvorm is er, maar elk hoofdstukje is een verhaal, een wereld op zich.
De belangrijkste heldin is de zwarte, bloedstollend mooie - vrouwen tekenen! zo zat zelden een broek ‑ die laconiek volgt wat die mannen, die toch bijwijlen Jansen en Jansens achtige trekjes krijgen, uitspoken. Absurde momenten die cartoons uit de New Yorker oproepen.
Pauze.. ‘We gaan er even uit. Tot zo.’
O scenario is een meta‑strip. En goddank geen graphic novel, dat bastaardgenre, waar niemand mee gebaat is. O scenario is de Belgitude ten top. Met Michael Borremans om de hoek, Magritte naast de deur en zo ver van de officiële letterkunde dat je denkt ha, dit is nu literatuur: 'ongrijpbaar, ernstig en scherpzinnig aan de rand van roes’.
RSS