Er zijn er weinig die de kunst verstaan van het schrijven tussen de dingen, de gedachten, de omstandigheden. De rijke wereld betreden van 'Het moet nog ergens liggen'. Zoals Joke van Leeuwen het kan in haar nieuwe, gelijknamige bundel. Niets erger dan alles dichtmetselen. Zodat er voor mij, lezer geen plaats meer is. De bundel begint met 'Binnenkomst', dat voortzet wat in de titel begon:
'Een gast die voor het eerst jouw te/ bekende kamer ziet en jij moet/ wennen aan haar ogen, ziet zelf/ als nieuw dat wezenloze werkje aan de wand, de ingedrongen/ vegen op de vloer, dat rommelbakje/ ooit gekregen, zonde om het weg/ te doen, de foto van een ooit nog/ pasgeborene, die op z'n kop begon'
'en blindelings hier buiten beeld twee/ tepels op kon sporen, nog geen/ bezit dan dat en zijn aanwezigheid./ Haast alles kreeg een vaste plek om/ niet meer over na te denken en van/ nog niet blijft het besef dat het wel/ ergens is. De gast vraagt of het past/ gaat zitten op een stoel alsof zo'n ding/ dat stoel heet net is uitgevonden.'
RSS