Vorig jaar was ik in de art-déco villa van het kunstverzamelende echtpaar en verbaasde me over de gemoedelijkheid: 'Als je je slofjes maar draagt let niemand op je en kun je zo in de kamers van David ronddwalen, tussen de kunstschatten. David schilderde wat, ontwierp hoeden voor z'n vrouw en organiseerde soirees ‑ ook Elvis Presley heeft eens opgetreden in de rozentuin. Rijk zijn was zijn fulltime job. Tijdens de oorlog verbleef hij in de VS en heeft zijn trouwe chauffeur de kunstschatten op z'n zolder verstopt en gered.'

 Op mijn foto links is de gestolen vroege tekening van een aardappeleetster van Van Gogh te zien. Maar De val van Icarus van Breughel ‑ rechts - bleef hangen. Gissingen naar motieven. Raadselen.

 'Belangrijke werken weg, maar niet dé belangrijkste,' zegt de conservatrice. De hele inbraak duurde amper twee minuten en drie seconden. Het museum heeft zijn alarmsystemen ondertussen al uitgebreid en stelt nu ook een nachtwaker aan, zegt ze.

 De tegelkachel van de moeder van de Roemeense inbreker in de Kunsthal spookt rond.

 De raad van bestuur van het Museum van Buuren wordt voor­geze­ten door een baron. David van Buuren wer­kte bij de bank van een baron. En er worden nog steeds baronnen benoemd als Eddy Merckx in 1997 en Toots Tielemans in 2004. Waar verschuilt zich hun rijkdom? Speciaal Brussel is een streek van verborgen landgoederen, meestal met electronische hekken beveiligd.

 Daarom is het Museum van Buuren zo bijzonder. Als je je slof­jes maar draagt let niemand op je en kun je zo in de kamers van David ronddwalen, tussen de kunsts­chatten. David schilderde wat, ontwierp hoeden voor z'n vrouw en organiseerde soirées - ook Elvis Presley heeft eens opgetreden in de rozentuin. Rijk zijn was zijn full-time job. Tijdens de oorlog verbl­eef hij in de VS en heeft zijn trouwe chauffeur de kunstschatten op z'n zolder verst­opt en gered. 

 Om het mooiste interieur te zien dat rijke mensen met goede smaak kunnen verzinnen. Bijeengebracht door de bewoners, David en Alice van Buuren. De tapijten laten je mond openvallen. Ik overdrijf niet. Er hangt een ideale schets van Van Gogh naast een Val van Icarus van Brueghel, er zijn schilderijtjes van Hercules Seghers. De piano was van Erik Satie en op bezoe­k kwamen mensen als Magritte, Dufy of Dior. Overal in dit huis loert een ach­teloze volmaaktheid.

 Beduusd deed ik tenslotte de blauwe slofjes uit zonder welke de tapijten niet betreden mogen worden. En sloop de straat op, waar ik door deze gedachte werd bevangen: het is prachtig, on­geëvenaard, maar goddank ben ik niet David van Buure­n, en niet getrouwd met Alice.