Piet Paris (2)

 Vanmiddag thee gedronken bij Piet Paris - illustrator, bekend van z'n werk voor Vogue, Elle, de halve modewereld - die nu in Arnhem exposeert.

 Het begon bij de keus van z'n pseudoniem. Een medestudente aan de Arnhemse Modeacademie leerde hem dat het woordje 'Paris' in een merkje altijd verkocht. Piet bleef staan om de Hollandse ironie. René Gruau (1909-2004) werd een voorbeeld.

 Een mode-illustrator moet een collectie kunnen samenvatten in een icoon dat de klant vanuit de rijdende metro herkent: Prada. Vereenvoudigen dus, weglaten, overdrijven. Hoe breng je vrouwen en kleren terug tot herkenbare signalen? Piet Paris gaat heel ver. Een silhouet en wat accessoires. Plus een grapje, zoals zij hier aan de wand die over straat gaat met een krokodil aan de lijn, omdat haar tas van krokodil is. En je zegt 'ja'.

 Z'n simpele lijnen dankt hij aan Dick Bruna, zegt hij. Stofuitdrukking, bont en fluweel aan oa. Hans Holbein. Ik zag mijn kans schoon en vroeg hem naar zijn idee van de herkomst van de verveelde gezichtsuitdrukking waarmee modellen vanaf de catwalk op ons neerkijken. Hij denkt even na. Er zit iets in van 'maak het de mannen niet te makkelijk', zegt hij, en die onbereikbaarheid werkt natuurlijk precies omgekeerd. 

 Volgende week is Piet Paris te horen in de Avonden.

 

Tags: 

Piet Paris (1)

 Naar het MMKA, naar Arnhem om De Kamers van Piet Paris te zien. De mode-illustrator die voortwerkt in de traditie van René Gruau (1909-2004) en de Parijse modebladen.

 Goed om je Piet Paris te noemen, dan weet iedereen waar ie aan toe is. Hoe ver kun je gaan met stileren? Op den duur bestaat een vrouw uit een paar schoenbenen, een silhouet in precies de juiste houding en accessoires: sjaaltje, tas.

 Je ziet Paris op film aan het werk, tekenend met vaste hand. Hij kan de essentie van een modecollectie in één blad schet­sen. Werkt zonder computer. Plakt en knipt aan klassieke mal­len, en dan gaat de spuit­bus erover.

 Zijn Kamers in Arnhem laten zien hoe hij omgaat met kleren - nooit mankeert de jurk, de rok - met stoffen - bont en fluweel blijven lastig en vooral met vorm. Wat een tekening over­laat aan 'restruimte', wat het negatief doet.

 Beelden die de bladerende vrouw in de wachtkamer, de een kiosk passerende heer of het meisje dat een billboard in de metro ziet in een split second meedelen wat elegantie deze zomer of winter vereist. Net even dit, net even dat. Dat het blijft hangen.

 Ik heb nog wat vragen..

Tags: