bladachterkant op 21december
bladvoorkant op 21 december
22 december, eerste jonge loot.de witte vlekjes zijn restjes groene zeep.

Zieke plant (2)

 Dit is hard op weg mijn kerstverhaal te worden.De architecte en beeldend kunstenaar Sarah van Sonsbeeck trok zich het lot van mijn zieke plant aan en legde het geval voor aan een bevriende botanicus. Ze blijkt een Schefflera Actinophylla te zijn, een Australische vingerboom. En haar ziekte is dopluis. Het mengsel van zeep en spiritus was goed. De luizen gaan dood van de spiritus en hun dop wordt week van de zeep. Ook kan (met de hand, met een papiertje) de luis er van af geveegd worden (makkelijk vanwege de dopjes). 'Een nederig werkje.'

 Ik ging in de slag. Dode takjes zaagde ik weg. Voor gitaarspel heb ik tamelijk lange nagels. Daarmee krabde ik luizen van blaren. Vlot ging dat niet. Dopluis en wolluis, zei de botanicus, kunnen ook bestreden worden door ze aan te stippen met een penseeltje onverdunde spiritus of minerale, niet-plantaardige olie. Maar de planten gaan ervan kleven, zodat ze met schoon water moeten worden nagespoeld.Wat dat kleven betreft, zei ik, de bladeren waren voor ik iets gedaan had al kleverig. Er kwam zelfs vrij wat kleffe substantie op de vloer terecht.De botanicus: de kleverige substantie is de honingdauw die ze als stressreactie aanmaken. Sarah: Eigenlijk nog heel beleefd als je ziet wat mensen doen bij bijvoorbeeld al het missen van de trein. Intussen blijven er bladeren vallen. En ik vraag me af, met hoe weinig bladeren kan een plant toe? Maar vandaag gloort opeens hoop. De eerste jonge loot in vele dagen. Wederopstanding? Kaarsjes? Sarah: 'Het is echte liefde.'

coll. Sarah van Sonsbeeck

E.N.S.I.E.

 Verder over Encyclopedieën.Sarah van Sonsbeeck bezit de Eerste Nederlandse Systematisch Ingerichte Encyclopedie (zie foto).Ze schrijft: ''De eerste regel van het eerste deel luidt: 'Een treffend kenmerk van het tegenwoordige leven is zijn ingewikkeldheid en het onvermogen van de enkeling om het geheel te overzien.' Uit 1946.''

 En: ''Deel V 'De Aarde', mijn lievelingsdeel, begint met: 'De planeet waarop wij leven, waarop de mens voorlopig optreedt als laatste schakel van een lange evolutie, die meer dan 500 millioen jaren geduurd heeft. Deze aarde te leren kennen, is het doel van de eerste helft van dit Deel'. Dit begin doet mij altijd glimlachen. Vooral dat 'voorlopig' vind ik groots (de ENSIE is al 10 jaar met mij meeverhuisd). Minder gangbare, maar ook mooie pogingen tot een encyclopedie: 'Reis om de dag in 80 werelden' van Cortazar en de boeken van Francis Ponge.''

zichtlijnen. onder: Sarah's huis, boven: de overburen
zelfde raam, nu met geraniums en vlaggetjes (?)
geselecteerd overbuurraam
Sarah van Sonsbeeck

Wat kunst kan

 Een huis is een mens is een huis. Lawaai van bovenburen maakt je huis kleiner. Maakt jou kleiner.Blikken van overburen verkleinen je huis nog verder. Ze verbouwen je huis, ze gaan in je zitten. Je kunt niet als een kind je handen voor je ogen slaan en denken dat de wereld dan niet bestaat. Dan komt het moment om iets te ondernemen.De aanval. Je wereld groter maken. Naar buiten kijken. De huizen van de overburen koloniseren.

 Sarah van Sonsbeeck studeerde af aan de Rietveld academie op 'Mentale ruimte - hoe mijn buren gebouwen worden', een project dat laat zien hoe kunst kan worden ingezet tegen lawaai en aanwezigheid van anderen.Eerst maakte ze een studie van kijken en bekeken worden. Daarna registreerde ze het lawaai en bracht het naar buiten.En ging bouwen in de geest. Geen toeval, ze studeerde eerder af als architect.

 Geïnspireerd door de 'Fake Estates' van de legendarische New Yorker Gordon Matta-Clark, die nutteloze stadsruimte opkocht en oude video's van Bruce Nauman over kunstenaarsgedrag heroverde ze leefruimte. Het project wordt voortgezet, de buren maken nog steeds lawaai, maar Sarah denkt niet aan verhuizen. Integendeel. Ze zou niet meer buiten haar buren kunnen, zegt ze.Helpt het? Ja, het helpt.Luister het bezoek aan haar Werkplek.

Pagina's