In Jagten is de jacht voluit geopend op een kleuterleider die op vage gronden verdacht wordt van 'iets met kinderen'. Voldoende om het recht in eigen hand te nemen. Na eeuwen pogen tot een rechtspleging te komen waaruit de wraak gebannen is terug naar af.

 Vinterberg zei daarover: 'Een gerucht, hoe klein ook, is niet in te dammen. Zeker in de wereld waarin communicatie zo gemak­kelijk is geworden, door onze mobiele telefoons en alle soci­ale kanalen op internet. Mensen worden veel te gemakkelijk aan de schandpaal genageld, zonder dat er iets bewezen is. Je kunt iets roepen over een persoon, die vervolgens een labeltje krijgt waardoor zijn hele wezen veran­dert. De mensen in het dorp van hoofdpersoon Lucas vergeten allemaal wat ze weten over deze man en brandmerken hem als pedofiel en crimineel.'

 Teeven zou nog maar kort geleden rond brandende kruisen hebben gedanst. En ik? Ik ben er na het zien van Jagten weer diep van doordrongen dat ik recht heb op helemaal niets. 

 Hoe een eenvoudige buurt in Recife verandert in een 'gated community'. Een film vol hekken, hekken voor ramen en deuren. Vol muren en muurtjes. Bij elke stap die je 's avonds op straat zet floept er een bewakingslamp aan. De beveiliging dient zich aan, en beveiliging keert zich tegen je, vroeg of laat.

 Zo gaat het als de verschillen tussen rijk en arm uit de hand lopen. Je haalt de vijand in huis, in de vorm van personeel. Niks nieuws. Ik dacht aan de middeleeuwse stadskastelen in Italiaanse steden, gebouwd als forten, berekend op belegering, waarvan de onderste verdie­ping altijd zwaar getralied was. 

 Welsprekend is de bewonersvergadering waar het ontslag van een op indutten betrapte oude conciërge besproken wordt door wat je leert zien als de 'gated' personages die zo'n woonomgeving voortbrengt. Mensen die hun huis weinig meer uit lijken te komen, voor wie wonen een fulltime job is gewor­den. Na afloop stond ik op straat en dacht 'Fred Teeven'.