Willem Thies

 Toen dat nog kon worstelde ik me met mijn R4 in gloeiende hitte Rome binnen, totaan de Campo de' Fiori. Een enkele kamer was er nog. Een bloedveeg op het behang, een haastig dichtgespij­kerde deur. En in de la van het nachtkastje een panty en On the road van Kerouac. Hieraan dacht ik toen ik dit van Willem Thies las:

 'Niet het volmaakte, het bijna volmaakte - het levende en ruwe,

de muren met putjes, sleuven krassen, plakband, geplette insecten,


 bloedvegen. Tweedehands bloed, muggen, op heterdaad dood-

geslagen, laten we de kamer bewaren zoals zij is, beschadigd,

 

 gehavend, vervaald. Gekerfd, de verf bleek weggetrokken,

deze kamer is met ons opgegroeid, oud geworden, ontveld.

 

 Geen laag wordt afgedekt. Barsten, bladders, vlekken.

Geen ziekenhuiswit saust egaal. Wij dragen geschiedenis.'

 (uit: Het Liegend Konijn)

Tags: