Sylvie Marie noemde haar nieuwe dichtbundel 'Houdingen'. Een zekere radeloosheid doet je er in vluchten, omdat je in het menselijk verkeer niet zonder kunt. Je 'geeft je dus houdingen'.
Die vol betekenis zijn. Een houding vergt bewustzijn. Wie slaapt doet dat zonder houding. Een soldaat staat in de houding, want in het leger is er maar een houding. Wanneer je een dichtbundel 'Houdingen' noemt zijn aanrakingen niet ver. Alsof ze er om vragen. Hoe ver, hoe nabij kan een ander zijn? Die nabijheid vind ik mooi in dit titelloze gedichtje:
'we zouden kunnen gaan zitten
in een koffierkopje.
je weet wel,
een klassiek,
met schuine wanden,
zodat we telkens naar elkaar toe schuiven.
geen mok, dat niet.
geen grote cilinder
met platte bodem
maar zo'n kleintje,
bol.
misschien dat we daarin
moeten investeren:
van alle kamers kopjes maken.'