Die vol betekenis zijn. Een houding vergt bewustzijn. Wie slaapt doet dat zonder houding. Een soldaat staat in de houding, want in het leger is er maar een houding. Wanneer je een dichtbundel 'Houdingen' noemt zijn aanrakingen niet ver. Alsof ze er om vragen. Hoe ver, hoe nabij kan een ander zijn? Die nabijheid vind ik mooi in dit titelloze gedichtje:

 'we zouden kunnen gaan zitten

in een koffierkopje.

je weet wel,

een klassiek,

met schuine wanden,

zodat we telkens naar elkaar toe schuiven.

geen mok, dat niet.

geen grote cilinder

met platte bodem

maar zo'n kleintje,

bol.

misschien dat we daarin

moeten investeren:

van alle kamers kopjes maken.'

 'Altijd een raam', de titel van de nieuwe bundel van Sylvie Marie belooft de verzwegen wereld van 'ik sta daar'. Autorijden, altijd met een voorgewend doel, maar eigenlijk nergens heen. Ik heb er veel paniek mee bez­woren. Benzinestations bij avond. De broederschap van het onderweg zijn. Sylvie Marie's 'Vluchtauto' pakt de spiegels:

 omdat een achteruitkijkspiegel alleen nuttig is als we vooruitkijken

en een voorruit zo is afgesteld dat we er zelf nooit in weerkaatsen,

stappen we zo graag de auto in, durven we trips aan

zonder stemmen, stollen we in onze stoelen als op doek.

ook die avond toen, vlak voor de deuren dichtsloegen,

as op het asfalt was gevallen en jij de ruitenwissers

aanzette omdat je geen zakdoek bij je had,

vulden we onze reserves aan en zogen stippellijnen.

we reden en reden als was het een vorm van redeneren.