Admire (1)

 Gewoonlijk blijf ik met een handje vol over. Genoeg. Zoals de Chin­ees Xi Guo die de Europese cultuur, van strips tot Mid­deleeuwen, liefdevol in de maling neemt - er is een minstreel zonder mond, boven z’n hoofd beweegt een gouden mondje dat zegt ‘He will not be the person he will be’ - de acrob­atisc­he secret­are­sse van de Koreaanse Min Oh - het spel van haar schoenen op het parket - en de film van de En­gelsman Dan Walwin waarin een danser zich op on­mogelijke lokaties teweer­stelt tegen de omgeving.

 Maar Admire Kamudzengerere uit Zimbabwe is mijn champ. Een Afrikaanse Wim T.Schippers. Hier een beeld uit de film waarin hij zich lijkt te scheren, maar is het scheren? Van blank naar zwart scheert hij zich, de klodders schuim vliegen rond. Hij werkt hier in residence en monteerde 26 bewakingscamera's op z'n fiets. Zijn collages bevatten heel zijn in­neli­jke strijd, lijkt het. En hij schildert een paard in galop op een deur krijgt het onderschrift 'deur'. Bak­stenen liggen er ook, op een hoop, beplakt met fotores­ten. Ja, hij studeert in Nederland.