Antjie Krogs opvliegers

 Iets kramt zich ergens in je ruggenmerg vast je voelt

een pas ontstane angst opwellen

in je borst. je aderen zinderen van vuur

je vlees ontvlamt je hart kookt vuurvast door

je benen klappen naar buiten je gezicht

verzengt je wangen spuwen vuur en vlam

en telkens breek je uit in lagen

zweet je huid witheet in lichterlaaie schuivend

op je stoel besef je pas hoe een vrouw

op hete kolen zit terwijl de overgang

haar sappigheid verwoest. genoeg.

als een krijger sta je op en smijt je wapens

vlammend weg - je grijpt de dood. je drukt

die rotgok van 'm in je korrelige kaalgeplukte kut.

Weet ik het nu? Ik maakte haar mee, en ja, steeds dichtbij het kook­punt.