De besmettelijke Delphine Lecompte

 Iets of iemand gaat net de hoek om. Je vangt een glimp. Maar van wat of wie? Zo gaat Delphine Lecompte lezen. Haar nieuwe bundel 'Dichter, bokser, koningsdochter'. Delphine tart het brein van de lezer dat overal chocola van wil maken. Zijn eigen chocola. Niet de hare.

 Als die er al is. Ja, natuurlijk is die er. Regels en woorden werden onder de microscoop gelegd. Wat daar allemaal omgaat! Sporen van samenhang werden aangetroffen, zeker. Al was het maar de hare. Toch blijf ik mijn knopen tellen. Is ze me weer te vlug af, of gooit ze zomaar woorden in de lucht als meis­jesbal­len, zonder ze op te vangen. En mag ik ze rapen.

 Besmettelijk is ze zeker. Waag je in het labyrint, ontmoet de boompjeverwisselende personages als de oude kruisboogschutter, die haar muze is, de bevreesde zeepzieder, de incestueuze imker... Ik lees:

  Ik hoop dat niemand sterft vandaag/ Niemand die ik ken aan een hersenbloeding/ Of aan een bespottelijke verstikking in een marsepeinen misthoorn/ Op een verlaten parkeerterrein, vooral wij niet/ Ik hoop vooral dat wij blijven leven vand­aag.

  Jij verdient het om gezond te zijn, jij zit naast mij/ Op de trein en je leest zonder graagte mijn laatste gedicht/ Mijn laatste gedicht gaat over een goudsmid en een tegelzetter/ Die om het luidst hun zoons vervloeken in de buik van een walvis/ Ook ik duik op, in mijn laatste gedicht, maar ik bedaar de gemoederen niet.

  Eindelijk ben je klaar, je zegt: 'Het is meer een verhaal dan een gedicht.'/ (...)