'De zee heeft honger’ heet Kira Wucks tweede dichtbundel. Tussen iets en niets beweegt bij haar veel, zoniet alles:
'Het uitzicht veranderde nauwelijks en
lag er loodzwaar bij
toen de eerste schepen aanmeerden
zagen de eilandbewoners dat niet
omdat ze nog nooit eerder een schip gezien hadden
wel de vele rimpels in het water
iets bewoog zich naar ze toe'
Iets en niets. 'Is geluk verdwijnen of juist gevonden worden'.
Tweede strofe van 'Beloftes over eten en gegeten worden':
'Aan de gedekte tafel zien we dat de vorige bewoners
halsoverkop vertrokken moeten zijn
we pakken de levens op die door anderen zijn achtergelaten
trekken oude bloemetjesjurken en overhemden aan
lezen brieven en geven elkaar een nieuwe naam
en voelen ons licht
lichter dan anderen'