Esthers Pasen

 Esther Gerritsen heeft als in de oude tijden de Bijbelse gebeurtenissen verknoopt met het dagelijks leven. De geladen aanloop naar Christus' dood, zoals een katholiek meisje het geleerd heeft.

 Maar dan. Had Pontius geen groot gelijk toen hij zijn handen in onschuld waste? Want wie was die dwaas die wilde sterven voor zijn Grote Gelijk? Zoals Socrates het al voor hem gedaan had?

 Nog steeds sterven rechtzinnige moslims voor hun gelijk. En laten velen met hen sterven. Moeten wij dan een man vereren die beweert Gods zoon te zijn en weigert zich te schikken in het Romeinse gezag? Wat makkelijk had gekund. Zoals ook Socrates eenvoudig aan zijn gifbeker had kunnen ontkomen?

 Ja Plato, zijn schepper, streed levenslang tegen de democratie. Daarin immers zit het compromis dat het ene Heilige Gelijk overstemt.

 En ik denk, net als Henry in Esthers boek De trooster, waarom moest de Messias eigenlijk bekend maken dat hij Gods zoon was. Henry, de politicus die zich gaat bezinnen in het klooster en die Christus ziet als 'een redelijke doorsnee man' en het  'gewoon niet slim' van hem vindt om zich Gods zoon te noemen.

 Was het, denk ik, ook niet een beetje onbescheiden?