De bovenstad en de benedenstad, verbonden door een tandradbaan die werkt op waterkracht. Lumineus idee, het kostte geen energie. Een wonder van duurzamheid. Er waren er verschillende in Italië, gebouwd rond 1900. Vaak ging ik kijken naar die van Mondovi, in Piemonte.
Daar verroestten jarenlang de wagentjes in het met engeltjes versierde benedenstation.
Tot de restauratie kwam. Niet meer op waterkracht, terwijl dat zo'n ei van Columbus was. Twee wagentjes, waarvan waterbak van degeen die boven is aangekomen daar wordt volgetankt met bronwater. Wat hij dan, als hij weer omlaag zakt langzaam laat leeglopen en zo voortgestuwd wordt. Terwijl hij tegelijk via kabels zijn partner uit het benedenstation omhoog trekt. Die daar dan op zijn beurt wordt volgetankt.
Op de oude foto zie je de brede buis waardoor de waterbak kon worden gevuld. Halverwege, op het ene stukje dubbelspoor was een halte. Daar passeerden ze en groetten de wagenvoerders elkaar.
Het werkte. Een groot geluk moet dat geweest voor ingenieur Ferretti, de man die in 1886 de funiculare in Mondovi bouwde. Pas in 1926 is daar geëlektrificeerd. En in 1976 gesloten omdat de auto opdrong.
Jarenlang kwam ik in Mondovi en keek naar het classicistische toegangsgebouw beneden, naar een Maria die reizigers zegende met onder haar de wrakken van de wagentjes. Maar goddank, parkeren werd boven, waar het ziekenhuis staat, steeds lastiger. De funiculare kwam terug. In 2006 was de restauratie klaar. Maria zegent weer,