Gedicht
donderdag 25 januari 2018 - 17:36
De gedichtendag. Waaruit de vrees spreekt vergeten te worden. Zoals je vaders, moeders en dieren for granted neemt, tot stof ze onzichtbaar maakt en iemand op een dag zegt hee, wat was dit ook weer? Zo kom ik deze tekst van Breyten Breytenbach tegen. Waarvan de titel - en daarmee de hele tekst - tussen haakjes staat. Zelden waren haakjes zo veelbetekenend.
(waar geen schaduwen zijn)
als de nacht stil is en overal aanwezig
onbevraagtekend wat beslist over elke kromming
elke nok en elke stam in deze totaliteit
waar geen schaduwen zijn,
als de nacht naar zout en zachte beweging ruikt
als alles oud is
buiten pissen in het park -
de maan daarboven te zien met haar dienstmaagd,
die ene met haar zilveren rok,
die ene die het duister vasthoudt als een sleep:
als het niet smeulend voor haar was die ruikt
naar zachte bewegingen en zout
dan zou de maan op haar donder kunnen krijgen
uit: De zingende hand, keuze en vert. Laurens van Krevelen
RSS