Gedicht

 De gedichtendag. Waaruit de vrees spreekt vergeten te worden. Zoals je vaders, moeders en dieren for granted neemt, tot stof ze on­zichtbaar maakt en iemand op een dag zegt hee, wat was dit ook weer? Zo kom ik deze tekst van Breyten Breytenbach tegen. Waarvan de titel - en daarmee de hele tekst - tussen haakjes staat. Zelden waren haakjes zo veelbetekenend.

 (waar geen schaduwen zijn)

  als de nacht stil is en overal aanwezig

onbevraagtekend wat beslist over elke kromming

elke nok en elke stam in deze totaliteit

waar geen schaduwen zijn,

als de nacht naar zout en zachte beweging ruikt

als alles oud is

buiten pissen in het park -

de maan daarboven te zien met haar dienstmaagd,

die ene met haar zilveren rok,

die ene die het duister vasthoudt als een sleep:

als het niet smeulend voor haar was die ruikt

naar zachte bewegingen en zout

dan zou de maan op haar donder kunnen krijgen

 uit: De zingende hand, keuze en vert. Laurens van Krevelen

Tags: