Huisgoden

 Een oom van het platteland - we eten van de aarde - die in het voorbijgaan ook wel als 'opa wordt aangesproken'. Meever­huisd naar de grote stad. Een beeldje is hij niet, eerder een kleitablet of een plankje, een rode doek met opschrift erom geknoopt. Soms gevouwen papieren zilverreigers als een soort oren. Er wordt wegwerpend gedaan over oom. Je wijdt hem in met grapefruitsap dat je met grapefruitbladeren over hem heen sprenkelt en klaar is kees: 'Hoeft niet veel te kosten.'

 De wetenschappers die voor fotograaf Michael Wolf het hoe en waarom van deze rituelen wilden achterhalen kregen het moeilijk. Iedereen deed het op z'n eigen manier, vaak 'zoals mijn moeder het ook deed'.

 Tudi, zoals hij meestal heet, moet wel aan de deur staan, want die bewaakt hij. Daarin lijkt ie op de Romeinse Hermen aan de stadspoorten, die je in het voorbijgaan groette door hun penis even vriendelijk te beroeren. Maar dat kan bij Tudi niet. Wat opvalt is de zelfde achteloosheid. Zoals een katholiek even een kruisje slaat of zijn vingers in wijwater doopt.