Jochen Mühlenbrink (1)

 Ik stond er in de Amsterdamse Bilderdijkstraat letterlijk met mijn neus bovenop. En de schilder stond naast me. Dat hielp. Het bruine tape op al zijn recente doeken is dus nergens echt. Zelfs voor de grap heeft hij er nergens een stukje van dat 'ellendige materiaal' tussen geplakt. Waar we naar staan te kijken lijkt de verwerking van een duistere periode. In 2009 reduceerde hij zijn schildersbestaan tot een vieze - geschilderde - kartonnen doos, zijn 'schilderskist' en hier in Amsterdam is de doos opengegaan, in de vorm van een geschilderd veelluik van louter achterkanten dat kan openklappen. Een binnenstebuiten gekeerd altaar.

 'Schilderen doe je voor de eeuwigheid,' zegt Jochen.

 Om ons heen lijken stapels schilderijen tegen de muur te staan, waar soms zelfs een alpentop bovenuit steekt. Maar het is alles schijn. Pola Void heet deze unieke tentoonstelling. Wat verwijst naar kunstig nageschilderde polaroids, waar ook weer tape overheen is geschilderd. Wat gebeurt hier? Is dit na een 'painters block' een langzame terugkeer in schildersland? Met een Oosterse glimlach zegt hij 'je moet nooit te veel vertellen'. Daarna schieten we in de lach.

 Morgen opent zijn expositie.