Karisma D'souza

 Grapje van Admire Kamudzengerere uit Zimbabwe: een prikbord vol gele notitieblaadjes die zeggen 'I will be back'. Wat geïllustreerd wordt door een grote kamerplant waarvan de uitgevallen bladeren over de vloer verspreid liggen. Admire, die ik vorig jaar sprak, is er niet.

 Tim Breukers maakt beelden van klei, vrij naar de klassieke gipsafgietsels die de Rijks nog bezit. Maar dan anders: een manshoge vrije fantasie naar zijn holle kies, stenen pita's en kroketten. 

 Mijn favoriete was de niet-grappige Indiase D'souza. Zij schildert preciese interieurs die uitgeven op even preciese, weidse landschappen. Met de interieurs is iets aan de hand. Ze evenaren de landschappen in leegte en netheid. Er staat niets op een vensterbank, een aanrecht, ijskast of fornuis. De indruk: deze bewoo­nster wil dwangmatig haar boel aan kant. Net als haar uitzicht.

 Nu weet ik dat er mensen bestaan die bossen slordig vinden omdat er denneappels rondslingeren. De bewoners van de huizen van D'souza zouden ook erg nerveus worden van z­o'n rondsli­ngerende denneappel.

 Binnen en buiten heerst de zelfde orde. Dit wordt des te raadselachtiger als je weet dat wat ze afbeeldt stamt uit een wereld van herinneringen. Er is iets gebeurd, maar wat?