Ze is net veertig. Werd uitgestuurd naar de Biënnale van Venetië en in 2011 genomineerd voor de Turner prize. In Engeland is ze iemand. Nu voor het eerst hier te zien. Wat wil ze met haar verkenningen?
Met hoe weinig kun je toe? Is dat haar inzet? Minder, altijd minder? Mininimaal, in idee en materie? Eindigt hier de esthetiek? Het verdrietige van kunst is dat minder elk moment kan verkeren in meer. Wat eruitziet als de inhoud van gootsteenkastjes, aan elkaar geplakt met tape, sterft opeens in pretentie. Wil Karla Black aantonen dat wij leven in een wegwerpmaatschappij?
Het gootsteenkastje blijkt nader dan de rok.
'Karla Black', zegt de toelichting, 'probeert in te spelen op de intimiteit. Op het geheugen, het onderbewustzijn van de beschouwer'. Freud wordt erbij gehaald. En er zijn er 'zeeën van sellofaan' die 'schuren tegen schilderkunst'. Beschilderd plastic is een 'landschappelijk element in de ruimte'.
Toen werd het me wat te dol. Maandag na 22.00 in de Avonden meer.