Lorentzplein
maandag 14 september 2015 - 11:45
'...een knop, ruis, gekraak, stemmen, weer ruis. Ver boven de huizen die eruit zagen als radio's.' Uit 'Lorentz' een nieuw getekend en geschreven verhaal van Marcel van Eeden, met zinnen als 'Hoog op de daken zaten de doden.'
Marcel maakte een Haags verhaal dat zich geheel afspeelt rond het Lorentzplein.
In sommige landen wordt een geografisch middelpunt berekend, in Italië vond ik een zuiltje waar dat op stond in Rieti. Zou je het psychisch middelpunt van Den Haag kunnen berekenen dan zou het Lorentzplein daar uit komen.
De bloemenstal van de vader van Wim Schoor om precies te zijn. Al wat Den Haag maakt tot stenen dreiging is daar, de trams, hun in de verte langs de Gouverneurlaan verglijdende bovenleidingen met gewichten, de portiekwoningen. Heel het Laakkwartier, waar eens de Hofstadgroep door een politiemacht werd belegerd.
Ik fietste er langs op weg naar verre uitwedstrijden aan de Brasserskade in Delft, heel de Veenendaalkade langs, zonder het te weten langs de huizen van Willem van Genk en Kees van Kooten en het ADO-stadion.
De Erres radiofabriek bij Hollands Spoor wenkt. Om de hoek hadden de ouders van Ineke van den Bergen hun snackbar, waar ze in de soep spuugden van gehate klanten. En de doden zitten op de daken.
Volgt de fatale zin: 'En belde aan.'
RSS