Louis Lehmann (4)

 Op de crematieplechtigheid vanmiddag was zijn uitroep 'bizar' minder van toepassing dan op wat hem in het verpleeghuis met dementerende dames was overkomen.

 Eentje legde een speelgoeddier bij hem in bed, een andere stond erop hem te kussen en droeg nogal lipstick, zodat vriendin Alida hem met een knalrood gezicht aantrof. Zij benadrukte vanmiddag Louis' meest kenmerkende eigenschap, zijn nieuwsgierigheid. Ja! Nam hij deel aan een ongewisse rit met het sixties-relict Magic Bus - een bus vol hippies en één sombere oudere heer achterin - en vroeg je hem achteraf hoe het was geweest dan luidde het antwoord als vaak 'vervelend', maar hij wist niet van opgeven. En sociale lachjes waren hem vreemd. Vond hij een stuk muziek of een tekst slecht dan sprak zijn gezicht boekdelen.

 De jaren zestig beschouwde hij als een bevrijding, de Beatles als de muzikale revolutie van de eeuw. Jarenlang spraken wij over muziek - zijn eigen composities, alle soorten - poëzie was een taboe-onderwerp. De reden? Als hij ergens solliciteerde als archeoloog en werd afgewezen zeiden ze altijd 'maar u bent toch dichter'. De poëzie had hem 'baanloos' gemaakt, meende hij.

 Eens vroeg ik hem naar zijn gedachten over de dood. En hij antwoordde dat hij de gedachte aan wat hij allemaal zou missen als hij er niet meer was onverdraaglijk vond.

 

Tags: