Mark Cohen (1)

 Omdat hij daar toevallig woonde, het had ook een stadje ver­derop kunnen zijn. Zodra je het Fotomuseum binnenkomt word je meegezogen naar jaar en omstandigheden. Veel jaren '70. Door details die spreken voor een verdwenen wereld, die hij laat zien in korte afsnijdingen. Gedeelten van gezichten vaak, een arm, handen, voeten, een kin, een kruin, van iemand die in de weer is met wat ook. Maar ook geïsoleerde voorwerpen komen tot leven, een oud T-shirt op een hoopje, regendruppels op plaveisel, een knoop.

 Op hoeveel manieren kan een man zijn handen in zijn zakken steken? In zakken van welk materiaal? En dan? Je ziet materialen van de tijd. Vroege kunststof in ongelukkige, uitgelubberde plooien, tweed overjassen waar nu geen zwerver meer mee over straat zou gaan.

 Je ruikt Wilkes-Barre ook. Mensen en kleren die niet zo gewassen waren als nu, huizen niet zo gesopt. Kinderen gingen op zaterdag in de teil, het zelfde water voor allemaal. Wasmachines kwamen net kijken, bij de rijken. Mijn moeder huurde in die jaren een Hoovertje. Elke maandag kwam een VW-busje ze brengen voor de halve straat en haalde ze 's avonds weer op. In Wilkes-Barre zal het niet veel anders geweest zijn. Vlekken op een kous, in de tijd dat een vlek nog zo erg was dat er vlekkenwater bestond. Cohen fotografeerde vlekken.