Mark Cohen (2)

 Een kleine stad, waar hij een fotostudio dreef, gespecialiseerd in feest- en huwelijksreportages, pasfoto's. En na zijn werkdagen de straat op ging om voorbijgangers, buren te fotograferen. Niet om Wilkes-Barre te portretteren, meer omdat zijn oog steeds weer viel op details. In hoe de mensen eruit zagen, wat ze aanhadden, of in wat er op straat lag. Een in stukjes uiteengevallen boterham naast een plas op het asfalt.

 Niet schilderachtig zoals rotzooi pittoresk kan zijn, niet veelzeggend, erg veel niet. Hoe kwam die boterham daar? Hij ziet er niet aangevreten uit. Heeft iemand hem in stukken gescheurd, misschien om een vogel te voeren die er vervolgens geen trek in had?

 Zo werkt Mark Cohen. Hij werd ook surrealist, zegt hij, omdat ie steeds maar de zelfde huizenblokken rondliep. 'Running around the block', een begrip dat Randy Newman me leerde. 'A small action rate.' En hoe vaker en langer je dan kijkt hoe ongewoner het gewone wordt.

 Niets spreekt meer vanzelf.

 De mensen zijn arm, working class ze leven vaak in het openbaar, op stoepen en op straathoeken. Vaak af­gekeerd, terloops. De fotograaf moet jarenlang een beken­de, alledaagse figuur geweest zijn in Wilkes-Barre. En het toeval helpt hem vaak, of juist niet, als iemand zich afkeert of die mevrouw net oversteekt. Soms zet hij z'n flits in, en dan is het op straat echt 'o jee een flits'.

 Het is kortom geen recept. Alleen Mark Cohen met zijn oog voor detail en uitsnede kan dit doen. In Wilkes-Barre.