Morgen ga ik kijken in de studio van Merel op het NDSM-terrein in A'dam-Noord. Waar ze haar film Il n'est point de bonheur sans toi maakte, die ik zag op de Zomerexpo in het Haags Gemeentemuseum. Gruwelijke animaties van zoetelijke Franse filmstills van rond 1900.
Over de liefde. De ‘onuitgesproken wreedheid die hartstocht naar boven kan brengen’. Een klassiek - maar verzwegen - liefdesverhaal. Waarbij je vreemd genoeg gaat denken ‘ja natuurlijk’.
Het wordt vertoond in een oude bioscoop, een jongen koopt twee kaartjes en de film begint. Eerste scène: de klassieke minnaar brengt een ruiker mee, kust het meisje en vreet vervolgens haar adorerende kop eraf met z'n kunstgebit. Enthousiast applaus uit de volle zaal. Maar wees gerust, aan 't eind komt ze terug, ze snijdt z'n hoofd af en gaat ermee de zaal in, waar ze het aanbiedt aan het bewonderend publiek. Applaus. Einde.
Vrijdag te horen in de Avonden.