Merel: 'Onder de zoetelijke oppervlakte ligt de onuitgesproken wreedheid die hartstocht naar boven kan brengen.' Hartstocht en wreedheid zijn bij haar 'totaal met elkaar verbonden. Je kan ze niet los van elkaar zien'. Hoe? 'Het een brengt het ander naar boven.'

 Als het een er is sluimert het ander eronder? 'Ja, wreedheid, of erger, moord en doodslag. Je kan je totaal in mekaar verliezen en waar je dan heen gaat, waar je dan belandt...'. Ze gelooft in de liefde, maar dan all‑in. Mooi en verschrikkelijk. De film eindigt met een afgesneden mannenhoofd op een stokje dat de zaal rondgaat als ijsje voor de bezoekers...

 'Soms wil je iemands hoofd even afhakken. Ja, soms zou ik dat wel eens willen doen ja.'

 Vrijdagavond na 22.00 is ze te horen in de Avonden. 

 ps. naschrift: op 17 augustus kreeg ze de tweede prijs van het publiek bij de Zomerexpo

  Over de liefde. De ‘onuitgesproken wreed­heid die harts­tocht naar boven kan bren­gen’. Een klassiek - maar verzwegen - liefdesverhaal. Waarbij je vreemd genoeg gaat denken ‘ja natuurlijk’.

 Het wordt vertoond in een oude bios­coop, een jongen koopt twee kaartjes en de film begint. Eerste scène: de klassieke minnaar brengt een ruiker mee, kust het meisje en vreet vervolgens haar adorerende kop eraf met z'n kunst­gebit. En­thousiast ap­plaus uit de volle zaal. Maar wees gerust, aan 't eind komt ze terug, ze snijdt z'n hoofd af en gaat ermee de zaal in, waar ze het aanbiedt aan het bewonderend publiek. Applaus. Einde.

 Vrijdag te horen in de Avonden.

 Dit in navolging van de Summer Exhibion van de Londense Royal Academy of Arts. Open inschrijving, gevestigde, niet geves­tigde en opkomende kunstenaars. Van de 1640 deelnemers bleven er 235 over.

 Liefde blijkt een vrouwenzaak. Maar één op de tien overblij­vers is man. En die richten zich bijna zonder uitzondering op eenzaamheid, teleurstelling, solitaire geilheid. Maar wat de vrouwen uithalen! Ze bestijgen alle bergen, dromen er op los, en projecteren hun fantasieën naar hartelust in wie er maar voorbijkomt, tot de duivel toe. Drama volgt op extase bij de gezonde ziekte die liefde heet.

 Mijn winnares is Merel Noorlander met haar film 'Il n’est point de bonheur sans toi sans ton amour'. Drie animatiefilms, gemaakt uit Franse jaren '30-ansichten, acryl en stof die eindi­gen in wreedheid. Zegt ze: 'Onder elke zoete tederheid van de liefde ligt een onuit­gesproken wreedheid die passie doet ontluiken'. Maar daaraan raakt het meeste niet. Dat gaat over relaties met wat tegenwoordig 'loved ones' heet. Au.

 Later, en morgen na 22.00 in de Avonden meer.