Nooit meer ten oorlog

 Tegelijk keek ik uit het raam en zag een keurig geklede man bij de overburen aanbellen. Er werd niet opengedaan. De man had een van boven een kaal hoofd, een 'maneschijntje'.

 De wapenleveranciers op de televisie moesten de Bolero van Ravel uitzitten. Trump beheerste zich zichtbaar, de toespraak van Macron op zijn oortje verveelde hem duidelijk. Poetin is een betere acteur. Hij keek ik de regenhemel met een 'hier heb ik niets mee te maken'-blik. Merkel was huismoederlijk. De Engelsen ontbraken, alsof de Brexit al een feit was.

 Aan de overkant werd de aanbeller ongeduldig. Hij liep naar de spiegelruit opzij en controleerde zijn uiterlijk, deed iets aan z'n haar. Ging nogeens bellen. Ik keek naar het maneschijntje en gaf hem weinig kans bij de overbuurvrouw.

 De Bolero van Ravel duurt veertien minuten. Een eeuwigheid. Van het begin tot het eind begeleid door een trommel. Alsof er ten strijde getrokken moest worden. Toen was het voorbij. Aftocht.

 De aanbeller aan de overkant gaf het op en liep uit beeld.