Pessoa op zondag

 Het is zondag, onuitroeibaar een dag anders dan de andere. Een dag om in het Boek der rusteloosheid van Fernando Pessoa te bladeren. Bladeren is wan­delen. In zomers Lissabon. langs genummerde gedachten. Dit is nummer 439. Over het raadsel van de zondag dat ik ken: 

'... de pijnlijke intensiteit van mijn gevoelens, zelfs die van vreugde; de vreugde om de intensiteit van mijn gevoelens, zelfs al zijn het er van droefheid.

 Ik zit te schrijven op een zondag, laat in de ochtend, een heldere dag met zacht licht waarin boven de daken van de ononderbroken stad het blauw van een altijd nieuwe hemel het mysterieuze bestaan van de sterren in vergetelheid hult...

 Ook in mij is het zondag...

 Ook mijn hart gaat naar de kerk waarvan het niet weet waar die is; het draagt een fluwelen kinderpak en zijn gezicht, blozend van de eerste indrukken, glimlacht onder droevige ogen boven de veel te grote kraag.'

  Ps. In de Haagse wijk Bohemen zijn al jaren plannen de Bethelkerk af te breken, waar ik mijn zondagsschool uitzat in het licht van zondoorschenen glas-in-lood, bij orgelspel van het latere genie René Raki­er. Zondag is onvergankelijk.

Tags: