Rechter

 Mr. Frank Visser, mijn favoriet tv‑personage is de levende relativering van de democratie. De bril die de juiste afstand schept. Waarachter de twinkeling van het godgelijke gezag.

 De democratie, eens heilig, nu verworden tot het recht van de grootste bek. Dat was in de tijd van het eerste Maagdenhuis al zo. Of eerder.

 Wat democratie waard was werd onderzocht door Alexis de Toqueville in De la democratie en Amerique (1840). Hij was voor, ook toen bleek dat de meerderheid nooit de bekwaamste mensen tot president koos. Over de financiering van campagnes had hij het nog niet. Het meest bevreesd was Toqueville voor een tirannie van de meerderheid en de verdrukking van minderheden. En zie, bijna tweehonderd jaar later beslist de meerderheid steeds meer over minderheden die haar niet zinnen, zoals kunstenaars en asielzoekers. Noem het de emancipatie van de democratie.

 'Dan dooft het licht'.

 Aanzuigende werking, zo'n perverse term ook. De meerderheid is niet snugger en niet aardig. 'De wijken in, je oor te luisteren leggen,' citeerde Gerard Reve, die wist wat je daar te horen zou krijgen: 'Niet veel goeds.'

 Maar de andere oplossing, Plato's oppermachtige koning-filosoof was erger gebleken. Intussen rukken de filosofen op. Vandaar Mr. Frank Visser. En de diepgevoelde behoefte aan een vaderlijke bovenmeester die de ruzie over het gedeelde tuinpad beslecht.

 Toen moest ik wakker worden. De zon scheen.