Robby Müllers camera

 In EYE vertelt Wenders gedetailleerd hoe ze werkten. Op den duur zowat zonder scenario. Achter je neus aan filmen. Gebruik maken van wat zich voordoet op locaties. De logica van de situatie doorzien. Roadmovies krijg je dan, vanzelf.

 Het doet me erg denken aan m’n eigen radiowerk in de jaren '60 en '70. Alles wat er voor je voeten rolt pak je op en vaak gebruik je het. Zo wordt een radioding of een film een organisch geheel.

 Müller had een hekel aan het steeds maar stoppen. Het 'cut' bij de opnamen. Als een scène eenmaal uit zichzelf draaide wilde hij hem niet onderbreken en daarmee kapotmaken.

 Voor Wenders en de bescheiden Nederlander Müller de tijd van de ontdekkingen, technisch, maar ook in het vertellen.

 Als een tl-buis een groenzweem geeft dat niet laten weghalen in kleurcorrectie, maar het juist gebruiken. Een groene scene.

 Im Lauf der Zeit, de eindeloze rit door het lege Duitsland van voor de Wende (1976) met een vrachtwagen met apparatuur. Het pure kijken. Ik keek m'n ogen uit naar wat Müller klaarspeelt in de overgangen van binnen naar buiten, van dag naar nacht. Als je zelf weleens wat probeert weet je 'dit kan niet'. Vooral zijn werken op de rand van dag en nacht. Zo'n cameraman als Muller maakt een film mee. Wenders begreep dat het beste. Zonder veel praten verstonden ze mekaar.

 Het was Robby's idee de peepshow scene in Paris Texas met Natassja Kinski en Harry Dean Stanton niet te faken, maar echt te laten spelen. Hij ziet haar, zij hem niet. Totdat..

 Motto (dat is Tao): doe het zoals het gaat.

 De voorstelling in EYE zij van harte aangeraden aan alle beginnende filmers.