Whisky

 En nu de dood van Rebella, die de vraag stelt of de reden van zijn zelfmoord in de film te vinden is. Ik denk hem terug. Whisky gaat over wat niet gebeurt. Dat doet hij door heel precies te laten zien wat aanwezig is. Je ziet de sokkenfabriek en het huis van zijn eigenaar, gefilmd met een absurde nauwkeurigheid die doet denken aan een Wallace & Gromit-productie. Jacobo en assistente Marta hebben ook wel iets van baas en hond. Jacobo Köller is gelukkig, al weet hij het zelf niet. Zijn absurde sokkenfabriek draait, elke thuiswedstrijd van zijn club kan hij naar het voetballen. Hij kent geen verlangens, behalve dat hij wil dat er niets verandert.

 Je houdt je hart vast als de machine hapert en een verminkte sok produceert. Dan komt de verandering, van wie je die het minst verwacht: Marta. Het levenslang gedroomde huwelijk met haar baas krijgt vorm als Jacobo wil doen of hij met haar getrouwd is. Ze speelt voor echtgenote, iets te goed. Gaat naar de kapper, koopt kleren. Van een sloof verandert ze in een vrouw. God wat is Marta opeens mooi. Iedereen ziet het, ook Jacobo. Hij moet wel. Maar hij geeft geen krimp. Een glaasje water voor op haar nachtkastje, meer kan er niet af. De laatste keer dat ik zelfmoord meemaakte ging het om een lang gekoesterd voornemen, waarvoor eindeloos moed was verzameld. Die moed werd - zo absurd als het klinkt - tenslotte gevonden toen de zelfmoordenaar succes had in de kunst.