Opgewekt zit ik tussen de niet onmooie koppen van de Rote Armee Fraction en de Brigate Rosse. Was dit de estetiek van het gelijk? Ik herinner me die blikken. Koffiekamer Oudemanhuispoort, jaren '60. Blikken die ver boven de koffiekopjes en dennekoeken uitstegen.
En lees verder in 'Het theater van de angst', een titel waarin eigenlijk de boodschap van het boek al besloten ligt. Terroristen willen theater, ze zijn uit op provocatie. Het effect van hun acties staat of valt met de reacties van ons, hun publiek, maar ook die van hun tegenspelers, de overheden. Zo woeden voorstellingen. En wij, wij worden bang.
Wat doe je er tegen? Daar gaat het om. Lastig als je tegenover radicalen staat die een absoluut gelijk koesteren en menen dat het doel de middelen heiligt.
Om ze te bestrijden moet je weten wie ze zijn. Hoe ze denken. Kijk de Rote Arme Fraction. Jonge mensen uit betere milieus, die meenden dat doden voor de goede zaak moest kunnen, sterven trouwens ook, net als radicale moslims van nu.