Gevaarlijk is het wel, in je eentje in een auto rijdend foto's maken. Heb je een passagier dan moet de instructie vliegensvlug gegeven worden. 'Waar is het toestel? Die vrachtwagen daar zie je die?' Achter je wordt getoeterd. Te laat. De mooiste foto's worden nooit gemaakt.Waar zouden ze zijn? In het Grote Fotoalbum ''up there''?Maar die vrachtwagen zie ik nog wel eens. Blijven jagen.

Wat is er bijzonder aan een Penrose-betegeling? Ik vond: 'Het verschil met eenvoudiger patronen is dat een Penrose-betegeling zich nooit herhaalt: hij is niet-periodiek. Dat betekent dat je een Penrose-betegeling niet zodanig kunt verschuiven dat hij weer op zichzelf terecht komt. Roger Penrose ontdekte dit 1973. Op 22 februari 2007 verscheen in Science een artikel waarin de ontdekking van Penrose-betegeling in Middeleeuwse Islamitische architectuur - waar ornamentiek bloeit omdat de afbeelding van mensen verboden is - wordt beschreven, vijf eeuwen voor hun ontdekking in het westen.'De tegels die Arie Schippers fotografeerde heb ik vaker gezien. Ze zitten waarschijnlijk in het assortiment van grote betonfabrieken. Ik moet bekennen dat ze me duizelig maken. Eerst krijg ik het signaal 'regelmaat'. Maar als ik dan de regelmaat van de regelmaat probeer op te sporen kan ik hem niet vinden. Hij is niet in één oogopslag te overzien. Dat veroorzaakt onrust.

“‘Op weg naar een tevreden klant' staat nog steeds op de vrachtwagens van Elgersma uit Harderwijk. Ik beschouw dat als een hommage. De tekst stamt denk ik uit de jaren '70. De tijd dat de klantvriendelijkheid en het op de hurken toespreken kwamen opzetten. Bob den Uyl was de eerste schrijver die zich met overgave op deze waanzin stortte. Helder staat me voor de geest dat hij 'op weg naar een tevreden klant' eens uitbeende. Hoe was het mogelijk je op weg te begeven naar een klant, van wie je bij voorbaat al wist dat hij etc.? 'Op weg naar een tevreden klant' komt uit Een zwervend bestaan, aan het eind van verhaal nr 8 (zonder titel).”Gisteren, in Vlissingen bleek dat dit soort misverstanden niet bestreden kan worden. Integendeel, ze planten zich voort en vermeerderen zich.

‘wat heb ik nu aan m'n fiets hangen?ik kom hier wel vakermaar dit keer viel het me pas ophet is van beton denk iken het is een geniaal patroonmet zijn eigen ordezou het een geval van huis- tuin- en keukenvlijt zijn?ga ook eens kijken langs de vechtwat is hier gebeurd?’

 Arie was junk en vergat te eten. Ik kwam en trof een etende Arie. Tot de bodem at hij de pan leeg. Daarna maakten we plannen. Hij zou voorpublicaties lezen op de radio uit z'n grote werk 'Arabia felix'. Dat gebeurde voor het eerst in 'Radiotheater' (1981), daarna in 'Pandemonium' in 1984, daarna stokte de productie al snel. Hij was toen met Chadia getrouwd en hield niet op de Arabische cultuur uit te dragen. Kreeg trouwens nog regelmatig problemen met de ambtenarij die hem er van verdacht alleen te zijn getrouwd om haar tot Nederlandse te maken. Zijn gedenkwaardigste radio optreden was zijn laatste, op 29 oktober 1996. Hij droeg gedichten voor, zo ziek dat zijn stem amper meer over zijn lippen kwam. Maar hij was woord voor woord te verstaan. Zelden was het zo stil bij Music-Hall in Studio Amstel. Op 5 september wordt zijn verzameld werk (zijn gedichten, zijn roman 'Het vangen van de draak' en vele documenten) aangeboden aan Chadia.Radioarchivaris Nienke Feis vond uit 1984 (Pandemonium) drie voordrachten. Hierbij.

De acht jaar oude Benjamin maakt schema's van de mensen die de dode hoofdrolspelers uit zijn leven hebben gekend. Waarvan Oom Otto, broer van zijn moeder en zijn voogd, de belangrijkste is. Kan een jongetje goedmaken wat het noodlot zijn ouders en zijn oom aandeed? Benjamin is de gevangene van het verleden. Maar, als je het boek uit hebt denk je: 'Is dat erg? Mischien wel niet'.Maandagavond 20 augustus na 21.00 praat Arjen Lubach in De Avonden over deze uitzonderlijke thematiek. In januari 2008 komt zijn tweede roman, 'Bastaardsuiker'.Een boek ''met veel overwegingen erin''

SMILE EVERY MILEIt's all to do with what goes on in your mind,It's all to do with the locations you find,It's all to do with how you talk to your mum,It's all to do with how you like to have fun.It's all to do with getting through life,It's all to do with finding your self a wife,It's all to do with learning how to fish,It's all to do with making another wish.It's all to do with how you sit in a chair,It's all to do with what you do with your hair,It's all to do with making friends,It's all to do with going round a bend.It's all to do with cardboard and glue,It's all to do with what I said to you,It's all to do with directions you take,It's all to do with making another mistake.It's all to do with the next thing,It's all to do with pulling out your sting,It's all to do with using a bat,Learn to play cricket and deal with that.It's all to do with getting through life,It's all to do with trouble and strife,It's all to do with the smile on my face,Takes me a mile and keeps me in pace.

Het glas van een lege, of bijna lege etalage spiegelt. Schuin tegenover waar ik woon is een galerie met een groot winkelraam. Er komen daar veel voetgangers voorbij. De vrouwelijke bekijken - bijna zonder uitzondering - zichzelf in die spiegel.Ze kijken in het voorbijgaan, vaak met het hoofd wat in de nek. Nooit, echt nooit kijkt een vrouw naar de geëxposeerde schilderijen. De openbare spiegel voorziet - ongewild - in een behoefte. Deze foto werd in België gemaakt, bij een andere openbare spiegel.

De lezer van de bundel begrijpt dat de gedichten zijn ontstaan uit een liefdesgeschiedenis. Morgen, vrijdag 17 augustus na 21.00, vertelt Arjen in de Avonden over het ontstaan van deze poëtische 'pas de deux'. Wie schreef:'Het leven draait zich om als een handschoenNaar het leer van het plots gekomen oneindigeNaar het lichaam van de gekte op de draadVan het binnenste van zijde gesigneerdDoor een couturier op het dubbeleStrookje.De schaduwkant en de plek zonder etiketEn onze verloste handen van leren zijde.'En wie: 'De kousen fluisteren de woorden van de knopen,De knopen zoeken de stiltes van de kousen,De haakjes fluisteren de woorden van de mouwen,De mouwen vinden de stiltes van de haakjes.'

Van Eeden (1939) woonde in de Sneeuwklokjesstraat, vlakbij dit onderdeel van de Atlantikwall, de Duitse kustverdediging. Heel Scheveningen en een deel van de Haagse kuststreek zijn hiervoor in 1943 geëvacueerd. En over een brede strook dwars door de stad werden de huizen vervangen door tankgrachten en versperringen. Carel van Eeden maakt aquarellen, met contouren in inkt. Zijn jeugdervaringen met het Sperrgebiet hebben voor altijd de toon gezet: bunkers, duinen, en de laatste tijd toenemend ook duinflora. Want bunkers rotten, en de natuur heeft het laatste woord. Hij is daarbij een van de grootste bunkerkenners van Nederland. En nu heeft hij eindelijk zijn eigen site.