Fabio Bruna schrijft: 'Ik rouleer drie afbeeldingen. Van Pierre Henri de Valenciennes - A Capriccio of Rome with the Finish of a Marathon. Een beetje alsof je uit een raam kijkt. Nummer twee is Ikea. Hij bevat genoeg plek voor icoontjes. Doet het erg goed. Dan de tramtunnel van Den Haag. Die heeft wat gekost, en zo geniet ik er nog wat meer van. Ook weer plekken voor iconen. Die staan bij mij meestal links boven, heel traditioneel. De licentie vraagt om bronvermelding, hij is van Marie-II. Er bestaan ook wat groepen op de fotosite Flickr die zich op een aardige manier bezig houden met het onderwerp.'

In het 19de eeuwse Antwerpse Museum voor Schone Kunsten zijn op de begane grond kleine erkertjes aangebracht van waaruit je opeens zicht hebt op de lege, bakstenen keldergewelven, mooi uitgelicht.Speciaal werk is daar gemaakt van een enkele - uitzonderlijke - betonnen wand met plankafdrukken. Mogelijk restant van een restauratie van de fundering. Van wie het idee kwam deze muur uit te lichten staat er niet bij.

Andre Thijssen: 'Vanuit mijn studio twee virtuele doorzichten. Eén is de voorruit van de auto tijdens een rit door Namibië. Mijn fascinatie voor vlekken, ook op voorruiten van auto's waarin ik rijd, wordt zoveel mogelijk vastgelegd. In dit geval te pletter gevlogen insecten. Het tweede bureaubladbeeld staat in de werkkamer van mijn in Kaapstad geboren vriendin Linnemore Nefdt en is gemaakt in de vroege ochtend vanaf de eerste ferry van die dag naar Robben Island.'H.Rystadius schrijft: 'Mijn bureaublad wisselt, meestal houd ik het zwart-wit. Dat houdt afbeelding en pictogrammen fijn gescheiden. Dit is een typisch photoshopproduct. Met dat programma kun je moeiteloos een dubbelopname suggereren. Het zijn een eigen portret van de dichter Hans Kloos en een klassieke politiefoto van Weegee uit 1942. De afstand tussen Kloos' pupillen en Weegee's hoeden van de arrestanten is vrijwel identiek. En zo vormen deze twee afbeeldingen toch één nieuw beeld.

Rogier Maaskant: 'Muizen in mijn bad. Na een late thuiskomst hoor ik geknaag in mijn schaal walnoten. Zo druk bezig etend dat mijn voetstappen niet gehoord worden. Ik til de schaal op en met 7 passen ben ik bij mijn bad. Daar zet ik de schaal in. Niet 1 maar 2 muizen springen eruit nog voordat ik de schaal heb kunnen loslaten. Ik heb nog even gedacht aan een grappig filmpje met muizen op de playmobiel-reddingsboot van mijn zoontje en allerlei komische woordenwisselingen, een beetje naar aanleiding van een verhaal van een vriendin van mij die bij opening van een horecagelegenheid een muis op een spons midden in de spoelbak zag drijven, maar laat dat het was, heb ik mij beperkt tot een uitgebreide portretserie. Waarna ik ze in de vrije buitenlucht heb losgelaten.' Arie Schippers schrijft: 'Omdat het mooi is (en daarna moet je dat uitleggen:) en door de beste tuinarchitect van het universum is samengesteld. Harmonie. Groen verval van groen. Meesterlijke compositie die ogenschijnlijk achteloos is, nergens gedwongen of bedacht of te nadrukkelijk. Secuur, precies en toch ruig. Het doet denken aan hoe stil de dood zijn goede werken doet en hoe je wegkwijnt terwijl je alleen maar kunt toelaten dat je wegkwijnt in zo'n geval. En hoe lief dat alles is als je in soep verandert?'

'Toen ze de dood van mijn vader met de dood van haar lievelingspaard ging vergelijken, was voor mij de maat vol. (...) Het kwaad borrelde giftig in mij op, ik had zin mijn tafelgenote zwavelstinkende verhalen te vertellen over paardenbiefstuk en abattoirs. Maar zover kwam ik niet. Voordat ik de anekdote over slachtpaarden af kon vertellen, onderbrak zij mij snel. 'Vertel maar niet,' sprak zij vol drama. Langzamerhand kreeg ik een hekel aan haar paarden. Ik zocht in haar gezicht naar een lelijke paardenkop. Maar ik kon niets vinden om haar lelijk te vinden. Integendeel: mijn gesprekspartner was een mooie vrouw. Ik zocht stiekem langs haar lichaam, totdat ik de Kop van Jut ontdekte: zij had een paardenkont. Jazeker pa: een paardenkont. Hoe meer zij mijn vader met haar lievelingspaard vergeleek, hoe grotere hekel ik aan die kont kreeg. En ik bedacht haar ook een groot hoofd. Ik hoorde mijn vader een van zijn onzinnige wijsheden in mijn oren fluisteren: 'je moet niet denken, dat moet je aan een paard overlaten, die heeft een groter hoofd dan jij.'

Pas toen ik de levensgrote foto van een caféhouder zag die breed grijnzend Ruud Gullit een hand gaf ging me een licht op. En bij de marktkoopman die poseerde naast de koningin, dacht ik 'ja natuurlijk'. Dat zijn ónze heiligen. Wij smeken hun voorspraak bij God af. In Antwerpen, in het Museum voor Schone Kunsten hangen dezer dagen zeldzame tweeluiken, vaak met de stichters aan de ene kant en de heiligen of Christus aan de andere. In de loop der eeuwen zijn beide stukken vaak losgemaakt en afzonderlijk verkocht.Nu werden ze voor de gelegenheid weer bijen gebracht. De cafébazen en hun koningin weer voor eventjes samen op de foto. Voor God. Wie anders bladert er in het grote album.PS. Hiernaast de beruchte Antwerpse madonna van Jean Fouquet (ca. 1450) die niet herenigd kon worden met haar stichters (dit zijn reproducties). Het hardnekkig gerucht wil dat ze geschilderd is naar Agnes Sorel, maîtresse van de Franse koning. Huizinga vermeldt het doek in Herfsttij der Middeleeuwen als schokkend.

IJsbrand van den Berg: 'Hier een foto van dun ijs, van toen het nog eens vroor. In 2006. Die is het bureaublad op mijn notebook, of zoals de meeste mensen zeggen laptop. Ik kan daar een hele symboliek aan ophangen, zoals dat computergebruik altijd schaatsen op dun ijs is, vanwege alle malware online of de neiging van harde schijven kapot te gaan. Maar mij bevalt vooral de puzzelstructuur, en de kleur van het bevroren water.'Catrien Schreuder schrijft: 'Een foto waarop te zien is hoe het stekje van de fuchsiaplant van mijn (twee jaar geleden overleden) Oma eindelijk wortel begint te schieten.'

Willem van Dulmen schrijft: 'Een betonnen (jawel) bankje voor de muur van een begraafplaats ergens in Frankrijk, weet niet meer waar. Ik kan op dat bankje gaan zitten en voel dan de lome warmte en proef het stof. Met achter mij dan de eeuwigheid. De iconen staan links.'En Eliane Duvekot: 'De kamer van mijn dochter (het meisje op de foto is niet mijn dochter, ze is een buurmeisje).

In dit tafereel vermoed ik de kern van het katholieke geloof. De tegenspraak is schijn. Deze dingen bestaan naast elkaar en zijn daarom elk voor zich niet minder waar.In het Catharijne Convent in Utrecht zag ik de vaste heiligen, mostransen en kazuifels, en ook afbeeldingen van 'Vrouwen in de bijbel'. Daarnaast is er een tentoonstelling over het kloosterleven. En zie daar ligt in vertaling de kloosterregel van Augustinus uit het jaar 397 met een inleiding van Kees Fens. Hoogst verwarrend om eerst al die vrouwen te zien en daarna te lezen wat nonnen - bruiden van Christus, er is een bruidskleed - allemaal niet mochten. 'Of u nu loopt of stilstaat, in uw kleding en in al uw bewegingen mag u niemands lust opwekken.' 'Wassen van het lichaam en gebruik van het bad vindt niet voortdurend plaats, maar om de zoveel tijd zoals gebruikelijk, dat wil zeggen eens per maand.''Ook al valt uw oog eens op een man, u mag de blik nooit strak op iemand gericht houden.'Kerkvader Augustinus had een vriendin en leefde als een heiden voor hij zich bekeerde. Hij wist waar hij het over had.Nui begrijp ik nog beter wat de Romeinen - met hun badhuizen - tegen Christenen hadden. Ze stonken.

Erik Lindner schrijft: 'De lucht boven Amsterdam, gezien door mijn Franse vriend Éric Suchère op 2 mei 2002. Voor Nederlanders niet zo ongewoon. De foto is bewogen en heeft korrels. Maar voor hem een bijzonderheid. Suchère is kunstcriticus, dichter en vertaler. Op de 25ste van iedere maand maakt hij 25 ansichtkaarten, beeld aan de ene kant en tekst aan de andere kant. En stuurt die naar 25 vrienden van hem. Ik ben telkens bang dat ik uit de kring van 25 ontvangers val, want als Éric er een vriend bij krijgt moet er een uit. Maar tot op heden krijg ik nog steeds de kaarten. Op de website staan ze ook. Een van die ansichten, oktober 2003, is het 'stenen hoofd' in het IJ achter het Bickerseiland.'Inge Maass schrijft: 'Mijn bureaublad wissel ik regelmatig: foto's die ik mooi vind, bijna altijd uit de Ooy - een natuurgebied bij Nijmegen. Veel vogels, galloway runderen, konixpaarden en gewone hollandse reeën, vossen en bevers. Ik heb er veel gewandeld, en nu ik niet meer goed kan lopen, fiets ik er zo vaak mogelijk. De foto die nu op mijn bureaublad staat is genomen door Gerritjan Kleinrensink op 11 maart 2007 - een prachtige lenteochtend, helder zonnig weer. En wij helemaal gelukkig dat wij daar waren samen: wij beiden op de fiets.'