Na een voorleessessie vroeg een toehoorder Moonen eens of ie nooit moe van zichzelf werd. 'Nou,' zei Moonen, 'je hebt de dag en je hebt de nacht. Maar als er nou nóg zoiets bestond, dan zou ik wel erg moe worden.' Ik herlas 'Naar Portugal', over de biotopen der kamerbewoners, de zonderlinge wegen der seksueel onstilbaren, de wereld achter contactadvertenties, beschreven in een zelfbedachte telegramstijl.Moonen was een seksuele alleseter maar 'eigenlijk' pedofiel.In 1984 sprak Stephan Sanders met hem over zijn relatie met 'het Heldere Joch' zoals beschreven in zijn debuut 'Stadsgerechten'.Zei Moonen: 'Ik heb toen een zeker koningschap bereikt, dat vijf jaren duurde, want ik heb hem gekend van zijn elfde tot zijn zestiende jaar. De poëzie in 'Stadsgerechten' wordt door hem gedragen en geaccentueerd. Maar juist het Heldere Joch wordt door critici doodgezwegen. Da's zo jammer. De recensenten willen niet het onderscheid maken tussen de grove seks en de hoge erotiek.'Moonen vertelt hoe hij werd opgepakt en als volgt de rechter te woord stond: 'Ik heb ze heel goed uitgelegd dat het eigenlijk poëzie is wat ik met die jongen heb meegemaakt.' (...)'Poëzie. Dat heb ik ook tegen zijn moeder gezegd, toen zij eenmaal haar verhaal bij mij kwam halen. Uw zoontje tovert allemaal poëzie mijn kamer binnen, beste mevrouw.' Niet salonfähig, A.Moonen, niet pittoresk. Geen intellectuele bohémien met een drankprobleem, geen zoeker naar het hogere. Pedofilie. Wat in 1984 een excentriek was is in 2007 een misdadiger die dood moet. Maar hij ís dood!

Regelmatig fiets ik in Amsterdam langs het Frederiksplein.Al in de eerste week van februari zag ik daar narcissen. En dat terwijl de volgorde toch moet zijn: sneeuwklokje, krokus, narcis. Maar pas in de afgelopen week waren er krokussen. De sneeuwklokjes heb ik dit jaar gemist. De narcissen houden het nu al wekenlang goed vol. Eens betekende 'tussen Pasen en Pinksteren, als de kalveren op het ijs dansen' zoveel als 'nooit'.PS. Vanmiddag nagekomen krokussen gezien, broederlijk naast sneeuwklokjes.

Na afloop nog wat gedronken tegenover een van de mooiste gebouwtjes van de stad, het toegangsgebouwtje voor fietsers door de Maastunnel. Een heilige plaats.Daar nam ik de proef op de somBinnen een uurtje deze twee foto's.Steen, glas en metalen verdwijnen in het duister. Blijft alleen de architectuur van het licht.Ook de reflectie in het natte wegdek maakt daar deel van uit.

Dan volgen de formaten, het stadsplan, breedte en hoogte van huizen. Ik bekeek wat in de oude boeken 'huurkazernes' heet. Vooroorlogse gebouwen met rijen van 9 of 10 ramen en poorten - eens voor paardenwagens - die naar binnenplaatsen gaan, waar nog weer binnenplaatsen achter liggen. Daarna de flatgebouwen. In Berlijn kun je lopen. De huizen zijn er hoog. De ruimten ruim, de muren dik, de borden diep. En daar, opeens schoot hij me weer te binnen: de 'doppelte Fleischportion' van meneer Becker. Meneer Becker kwam uit Berlijn en was een Duitse collega van mijn vader. Die bestelde de doppelte Portion, in Den Haag, in 1958. Je moest maar durven. Was meneer Becker nog steeds uitgehongerd van de oorlog?Nee, hier in Berlijn ontdek ik dat het zijn maat was. Alle porties zijn hier dubbel. Van koffie en thee tot het stuk Sachertorte en het diepe bord pasta.

 Het was ook nooit de bedoeling deze brieven te publiceren. Redacteur Jasper Henderson van Nieuw Amsterdam kwam bij toeval achter hun bestaan.Dagboeken of briefwisselingen (zoals die van Henriëtte van Eijk met Vestdijk) die nooit voor publicatie bestemd waren zien er totaal anders uit dan die waarbij dat meteen al de bedoeling was. En de rijmafspraak leidt tot ongedachte wendingen. De bedoeling van deze brieven was wederzijdse troost. En er viel veel te troosten. De vader van Frank Koenegracht stierf, de dichter kreeg een ernstige aandoening aan zijn lul en Kuyper moest dringend ophouden met roken, maar het lukte niet. Oprechtheid, zo blijkt, is een talent. Maandag na 20.00 is het gesprek te horen, met veel voordracht.Alvast dit. Frank gaat niet naar zijn vriend, zijn depressieve toestand laat het niet toe: 'Zo bezoekt men niet zijn vriend...Een baksteen in een poppenbed, een gewei in een bejaardenflat,een badmuts op een sterrenwacht,een boek dat nooit is teruggebracht,en oude man alleen op straat,een witte neushoorn zonder neus,zo voel ik mij dus, oude reus.' Sjoerd antwoordt in 'Brief over de lul van Frank: (...)'Ga jij op reis? 'k Heb geen benul.Hoe is het met je lul?Kun je nog pissen?Hoeveel moet je missen?Geef me alle details,sprak de muis in de maïs en liep naar het oostenhoe kan ik je troosten?'

 Huizinga is nog maar staatsscretaris dus mocht er niet op. Maar ze stond opeens in de Ridderzaal met een strak crème pakje, tegen het ivoor aan. Voor donkerharigen werkt lichte kleding hoe dan ook, en dit was - ook door het gelijkgekleurde hemdje - net precies de aanpak van de door mij bewonderde Franse nieuwsleesster Béatrice Schönberg (vaak op TV5). Het geheim voor televisie zit hem erin dat het hemdje zo laag gesneden is dat het buiten het onderste beeldkader blijft. En zo lijkt het of Béatrice met alleen een jasje aan het nieuws leest. Daar bij een hoezo? gezicht trekkend.

 Zou Tineke Huizinga naar TV5 kijken? Ze had zelfs rouge blosjes gemaakt á la Juliette Binoche. Of steeg het bloed haar werkelijk naar de wangen? PS. Détail: de epauletten kunnen weg.

Altijd met vileine vraag - onder topomanen - waar of ik dacht dat 't was.Ik dwaalde, begon te dolen. Kwam nog in Harlingen terecht achter de dijk van de nieuwe haven, vanwege de kranen, maar nee, teveel bomen in de verte en de wegen zijn daar nieuwer.Waar vind je deze abri's nog? Wie zette ze ooit neer? Ik denk in elk geval de NZH.Jarenlang stond er een langs de A44 bij de ringdijk van de Haarlemmermeer, maar die is toch weg?Tenslotte daagde het haventje van Eemdijk. De Eem? Nee, ook niet. En wat moet dat met die groene T-balk tegen het beton? En wat hebben die twee verschillende afvalbakken te betekenen?En waarom is het middenvlak bruin geschilderd? Is dat hout om affiches tegen te plakken.Het haltebordje is lang verdwenen. JC Decaux heeft hier niet kunnen toeslaan.

En haar onderwerp moet besproken worden. Dat gebeurt nu. Vanmiddag was de jury bijeen. Verhitte debatten.De twee sites die ik mee naar huis nam waren het meesterlijke 'wiskundemeisjes' en het prijzenswaardige 'wijblijvenhier'.

Het rommelde al dagen. De meeste inwoners van Pompei en Herculaneum zijn tijdig gevlucht.Wie zij waren is te zien in het Valkhof in Nijmegen waar zeldzame vondsten van onder het lava tentoongesteld zijn die je gewoonlijk alleen in Napels kunt zien. Wat waren die mensen aardig, intelligent, geestig, denk je, . Kijkend naar de beeldjes en versieringen van hun huizen en tuinen. Heel direct, ongegeneerd. Een verliefde jongen en meisje zijn dat ook werkelijk, een dronken Hercules staat in de tuin te pissen. En de veelgeziene god Pan die een geit neukt (hij heeft toch bokkenpoten) maakt geiteneuker opeens tot een leuk woord. De geit ligt op haar rug. Veel erotiek. Vroeger dacht men dat er in Herculaneum erg veel bordelen waren. Nu blijken het gewone woonhuizen te zijn. Het hoorde bij het interieur.De inwoners van Herculaneum gingen niet zo gebukt onder schaamte en het steeds weer overschreeuwen daarvan, wat onze cultuur zo lelijk maakt. Mensen en dieren zijn tastbaar. Ze nodigen uit tot aanraken. Hoe liep het met ze af?Een steeds wisselende groep bezoekers in alle leeftijden stond langdurig de ijzingwekkende brieven van ooggetuige Plinius de Jongere aan geschiedschrijver Tacitus te lezen. Zeker tien kantjes aan de wand.

 Ik denk aan Jan Mankes, die dit geschilderd heeft. Zijn vrouw schenkt thee en hij weet: ik ga dood. Hij had tbc. Werk van hem is nu te zien in het Drents museum. En er wachten twee tentoonstellingen. Eentje in het Scheringa Museum in Spanbroek, eentje in het Belvédère in Oranjewoud. Dit is een Jan Mankesjaar.Ik heb een oude band met Jan Mankes (1889-1920).

 Als kind liep ik naar zondagsschool, langs het huis waar hij gewoond had. Dat was in het dorp Eerbeek. Mankes woonde vrijwel tegenover het Huis te Eerbeek (toen een zg. Volkshogeschool), waar ik een paar jeugdjaren heb doorgebracht.