De steunen, daar gaat het me om. Ze zijn bruin, terwijl dit soort steunen meestal van wit of grijs metaal gemaakt worden. Ze zijn ongelukkig tegen de muur bevestigd. Met plakband nota bene.
Hier begint de onlogica.
Ze zouden, zo lijkt me, wanneer je er een plankje of kleedje op legt zo van de muur moeten tuimelen.
Maar dat gebeurt niet.
Het ongerijmde gaat voort. Met wat op ze leunt. De plank zakt door aan de uiteinden. Hoewel er toch niks op ligt.
De steunen zijn dus met plakband tegen de muur bevestigd en tegelijk zakt de plank - als onder een gewicht - door.
Maar, er ligt niets op de plank.
Onwaarschijnlijk, dit alles. Toch gebeurt het.

 Nu de onderste twee steunen en het kleedje dat daar overheen hangt. Daar lijkt niet zo veel mee aan de hand, behalve dat je geneigd bent te denken dat zelfs dit kleedje genoeg weegt om de vastgeplakte steunen te laten loslaten.
Maar dat gebeurt niet. 

 Het gaat hier om gradaties van onmogelijkheid
En taal schiet te kort om die gradaties te preciseren.
Dat kan alleen schilderkunst. Morgen verder, want deze kous is nog niet af.
 
Vanaf komende zaterdag 3 oktober is werk van Aukje Koks te zien in Secondroom in Brussel, Zennestraat 17.

Toen ie in 1837 aan de macht kwam sloopte hij het voorvaderlijke slot en begon plannen te maken samen met z'n architect Demmler. Toen stierf ie en z'n opvolger Friedrich Franz II (1842-1883) ging verder. Demmler moest een ontwerp maken waarin de geschiedenis zich weerspiegelde. Maar toen hij met iets kwam in Engelse Neogotische stijl, geïdealiseerd Middeleeuws, ging dat Friedrich Franz lang niet ver genoeg. Te traditioneel!
Er moest meer renaissance in. 
Hij stuurde Demmler op studiereis naar Parijs en Chambord aan de Loire. Dat laatste werd het grote voorbeeld. In 1846 werkten 700 man er dagelijks aan het slot. 
Demmler was links, zijn bouwvakkers droegen hem op handen. Hij richtte een steunfonds en een  ziekteverzekering voor ze in. In 1863 trok het groothertogelijk paar in hun sprookjeskasteel.
In een tijd dat de grootse plannen van Ludwig II van Beieren nog op de tekentafel lagen.

Tegenwoordig zetelt de Landsregering er. Beneden is een café-restaurant waar iedereen die heel even groothertog wil zijn bediend wordt. Kristal en tafelzilver!
Romantiek. een wilde drift die in ons allen woedt.

Nu had ik wel gezien dat de stad en de wijde omstreek waren volgeplakt met posters van bloemen. Ook dat daarop de letters BUGA stonden. Maar het verband werd pas duidelijk toen overal waar ik naar een kamer vroeg mij werd gevraagd of ik voor de BUGA  kwam, de Bundesgartenschau.

Tenslotte had deze mevrouw nog slaapruimte. Heel klassiek, het nachtlampje was een bloot peertje en er stond veel meubilair uit het verleden om me heen. Nee, geen internet hier.    

Vanmiddag ’t Bauhaus bezocht, in de merkwaardige buitenwijk van de provincieplaats Dessau waar het na de verbanning uit Weimar in 1925 terechtkwam.
Wat het Bauhaus doet in kunst, design en architectuur is niet veranderd. Het wil nog steeds ‘de werkplaats van het moderne’ zijn. Geschiedschrijving ervan hoort daarbij.
Ik ben opgegroeid tussen true believers in kokosmatten en buizenmeubilair en ik weet nog steeds niet of ik ze moet liefhebben of haten, de modernen. Kun je een betere mens maken door de wereld voor hem in te richten?
Je kunt het proberen. Bauhaus heeft tussen 1919 en 1933 (het definitieve verbod van de Nazi's) de wereld veroverd,  en vorm gegeven.  
En nog. Ikea is Bauhaus.
Hier in Dessau, in de luxe Meisterwohnung van de leraren Kandinsky en Klee stootte ik m’n kop tegen het doorgeefluik. En - in de film over huize Gropius - aan het luik waardoor mevrouw vuil goed uit zicht verwijderde. De luiken naar de wereld der homunculi.

Ze komt wel in beeld, in die film, de stille kracht achter deze revolutie: het dienstmeisje, dat zo handig van de sofa een driezitsbank kan maken. Samen met mevrouw, dat wel.
Over de ontwerpen van radiatoren tot lampen – er is zelfs een Bauhaus theeëi - niets dan lof.
Later meer.   

Die ligging kan twee redenen hebben. De eerste het voorwendsel van ‘gezonde lucht’. De tweede – raad ik – kan gelegen hebben in verbergen, wegstoppen. Te oordelen naar de stijl  moet het gebouwd zijn rond 1880, in wat we nu ‘stationsstijl’ noemen. Met nogal wat houtwerk in de ornamentiek.
Het gaat om naar ik schat zo’n vijftig of zestig grotere en kleinere gebouwen. De meeste zijn zo groot als een luxehotel. Verder zijn er een watertoren, schoorstenen van een centrale verwarming.
Het is een compleet dorp.
Ik schat dat deze Heilstätten op last van de toenmalige Pruisische overheid  zijn gebouwd.
Op het terrein staat ook nog een groot stenen beeld van een Russische soldaat, met opschriften in het Russisch  in de sokkel en een monument ernaast.
Ik raad dat hier na de Tweede Wereldoorlog Russische soldat.en zijn ondergebracht. Ook om te genezen. En dat de gebouwen na de Wende definitief ten prooi vielen aan de elementen.
Er staat een bord dat rept van restauratie van het ‘’Heizhaus Sud’’.

Wat zo vlug te vinden is: het complex werd gebouwd als herstellingsoord voor Berlijnse arbeiders, maar al na WOI bestemd voor militairen. Oa. soldaat Adolf Hitler herstelde er van zijn verwondingen. Na de Wende werd DDR-leider Erich Honecker er tijdelijk opgesloten. En vanaf 2000 is er geen onderhoud meer gedaan, behalve aan sommige afdelingen. Langs de spoorlijn staat het restant van het eigen Station.

Ik zocht Duitsland, zo kort voor de verkiezingen. Het gewone, niet dat van de verkiezings-tv.
Terwijl ik dit tik gaat de talkshow van Anne-Will op de ARD onverdroten door, maar dat  bedoel ik niet. Ik bedoel de mensen in de Hauptstrasse die zulke enorm grote porties ijs en sorbets bestellen. Met nog ’n pannekoekje erbij ook. Op wie stemmen die? Ik gok toch Angela Merkel.

Hoe oud ze is weet ik niet, maar wijs genoeg om zich bij harde wind achter een paal te verbergen. Het is het spinnenseizoen. Ze moet wel haast meerdere jaren oud zijn, want vorig jaar zat er op precies de zelfde plaats ook een kruisspin. Ze is nogal aangekomen sinds vorig jaar. Ze mag me niet. Als ik in de buurt kom verstopt ze zich. Toen ik haar 's nachts met flitslicht had verrast bleef ze dagen uit haar humeur. Ik begin te begrijpen wat 'spinnijdig' wil zeggen.   

Maar De Cauter wist dit niet, hij en Tjebbe hebben elkaar nooit ontmoet, zo bleek.
Ik kwam om de praten over de nieuwe, uitgebreide editie van zijn boek 'Archeologie van de kick', ondertitel: 'Over moderne ervaringshonger'.
We troffen elkaar in de wachtkamer van het Centraal Station in Antwerpen. Onder de monumentale klok, het centrale object in dit 19de eeuwse monument van gietijzer, nu ook doorstoken door de TGV, maar intact gebleven.
De klok die voorkomt in W.G.Sebalds 'Austerlitz'.
'De archeologie van de kick' vertelt in een aantal essays het verhaal van de verhevigde ervaringen die wij najagen, van de vliegmachine van Da Vinci tot het skieën en bungy-jumpen.
Over de kunstmatige paradijzen van de roes en de frivoliteit als lotsbestemming van de postmoderne mens.
Over schrijvers als Baudelaire - en velen na hem - voor wie het besef van de kloktijd ondraaglijk werd. Die de burgerlijke cultuur afwezen en de roes omhelsden.

Maandag na 21.00 is ons gesprek te horen in de Avonden.

De moeder lijdt aan depressie en een zg. Obsessive-Compulsive Disorder. In haar geval smetvrees. Dit 'maakt de omgang met schijnbaar onschuldige voorwerpen in huis extreem moeilijk.'  Leonie bood hulp aan bij het opruimen, onder de stilzwijgende voorwaarde dat ze tegelijk mocht fotograferen.
Onder deze kwetsbare omstandigheden wordt de camera gezinslid.
Het resultaat is angstaanjagend en ontroerend.
Je gaat raden hoe het gezin zich schikt, en met de ziekte van de moeder leeft. Of er omheen. Je ziet haar als het ware in de ogen van de anderen. Foto's zetten de tijd stil, maar ze doen het hier op een geschrokken manier.

Morgen doe ik tegen 11.45 in de Weekendeditie van de Avonden verslag vanuit het Amsterdamse fotomuseum Foam

Dat komt we deden in de Avonden een seizoen lang een programma over onderwijs, waarin hij als oud-leraar alle kamerdeskundigen ondervroeg. Joop bleek z'n tijd nogal vooruit.    
Op Youtube staan inmiddels vier nummers van Joop en Jessica  waarvan 'Geert' de 16.000 hits al voorbij is. Kijk maar op de site, daar is ook al z'n andere werk te vinden.