Geen ontkomen aan. De foto's horen bij elkaar, zijn kennelijk allemaal gemaakt in en rond een huis in het bos waar mensen samenleven die een doorsnee gezin zouden kunnen zijn.
Dat het iets anders zit lees je aan de wand. Leonie Purchas kreeg instemming van haar familie om te fotograferen ondanks de ziekte van haar moeder, die enerzijds een neiging heeft tot obsessief opruimen en dan plotseling alles weer door elkaar gooit in een wanorde waarvan alleen zij de logica begrijpt. In en om dit huis is alles steeds in beweging.

Rommel en wanhopige pogingen die op te ruimen. Rommel is veel gefotografeerd en vaak schilderachtig. Maar wat Purchas maakt is dat niet. De orde der dingen die ze vastlegt heeft een vreemde lukraakheid. Alsof je zomaar ergens midden in valt. De maniér waarop ze ze vastlegt heeft dat ook.
Hoe de dingen in en om het huis erbij liggen of staan - vreemd uit het lood vaak - het lijkt of ze zomaar ergens tot stilstand zijn gekomen.

'Ook dit jaar vertellen mensen weer uit hun hoofd verhalen die ze zelf echt hebben meegemaakt. Bovendien leest iedere maand iemand voor uit zijn of haar puberdagboeken.
Vorig seizoen vertelde bv. Victor Brands hoe hij in een Amerikaanse gevangenis de cel moest delen met een meervoudig moordenaar die al jaren in isolatie zat. Vertelde Paul Jan van der Windt hoe hij zijn biologische vader in Amerika ging zoeken en ontdekte dat hij meer op hem leek dan hij had kunnen bevroeden.
Zondag 20 september as. zijn er weer 5 verhalen van 5 gasten.
En daarna iedere derde zondag van de maand in Toomler, bij het Amsterdamse Hilton.Zaal open: 15.00 uur - Aanvang: 16.00 uur 

De Cauter ziet in Da Vinci's vliegavontuur de oerscène van onze 'imaginaire omgang met de machine'. Dat zijn machines niet echt konden vliegen was niet te wijten aan zijn technisch onvermogen: het waren 'vogelmachines'.
Zou het niet kunnen zijn, zegt hij, dat Leonardo zijn vliegtuigen met opzet zo ontwierp en construeerde dat ze niet kónden vliegen. Immers, stel je voor dat ze dat wel hadden gekund? Dan hadden ze iets gekund wat hun meester zelf niet kon. Heel bedreigend! Daarom zat er voor Da Vinci niet anders op dan steeds nieuwe modellen te bedenken, die steeds weer niet werkten. En zo, zegt De Cauter, gaat het toch eigenlijk met alle machines die mensen ontwerpen.   
 

'Room service' begon als boek.
Paul ontmoette een Nabokov-fanaat. En besloot een boekenkast te gaan fotograferen in Rusland. Een model en een gebruikte boekenkast.
'Het is een andere tijd, ' zegt hij. 'Geen glamour. Ook wat stouts. Er zit waarschijnlijk een man in een stoel te kijken hoe de vrouw zich voor zijn boekenkast uitkleedt. Het is een spel met de lust om kennis. Terwijl op de achtergrond alle belangrijke literaire werken staan.'
De vrouw staat zogenaamd geïnteresseerd te bladeren. Waarom? Omdat jij dat zei?
'Jazeker.'
Kooiker reisde naar Rusland. De boekenkast was maar twee bij drie meter. Binnen twee weken moest het af. Binnen dat strenge kader moest hij het doen.

Wat toeval lijkt is het omgekeerde. De foto's zien er uit als snapshots, maar het is een concept: 'Binnen de tijd van een half jaar ben ik dan heel fetisjistisch bezig. In één stijl. Het is bijna een onderzoek. En dan ga ik naar het volgende project.' 
Obsessief, die indruk wil hij wel geven.
En wat altijd terugkomt, is het anonieme. Het wegsnijden van de koppen.

 Mijn ervaringen kwamen merkwaardig overeen met die van mijn vriend Johnny van Doorn. Binnenkort zijn ze te lezen in zijn postuum verschijnende boek 'Oorlog & pap'. Behalve zijn biografie door Nico Keuning bevat dat namelijk ook de tekst van de gelijknamige elpee uit 1980. Daar beschrijft Van Doorn 'Prachtige schaduwpartijen binnenskamers. Delftsblauwe golven, zonnebundels waarin stofdeeltjes als briljanten schitterden. Mijn lichaam leek gewichtloos aan mijn hoofd te hangen. Het huis waar we doorheen zweefden was een sprookjesgrot geworden. We stapten de deur uit. De mensen zagen eruit als stripdieren.
Intenser dan ooit rook je in het voorbijgaan de geuren van Verval, vleugjes parfum, een onverwachte zilte zeebries, benzinedampen, terwijl de oren gespitst waren op de geluiden van de grote stad die - verdomd - een bijna mystieke samenhang vertoonden. Alles wat ik zag kon ik naar believen, vergroten en verkleinen. Bijv. van een tram een dinky-toy tram maken. 
(...)
 De kamer waarin ik zat was een ijskoude duistere spelonk geworden, waarin ik treiterend langzaam gemarteld werd met ontelbare geniepige weerhaakjes. De ene hel volgde de andere op. Monsterlijke kreaturen beten me, en krabden me met hun Klauwen. Of je nou je ogen sloot of niet, deed er weinig toe. In de opeenvolging van hellen stierf je duizend doden. Op een gegeven moment was ik onderin een krocht in het drijfzand geraakt. Ik werd opgeslorpt. Mijn moeder stond aan de kant te gillen. Ze gooide een touw naar me, dat ik net niet kon pakken. Half stikkend vermoedde ik dat DIT best wel eens Mijn Echte Dood kon zijn. Tot ik bovenin de krocht een smal reepje Blauwe Lucht ontwaarde. Dat gaf me houvast. Mijn geest kwam furieus in opstand. God mag weten waar de woorden vandaan kwamen, maar uit alle macht schreeuwde ik: 'Wilskracht! Marsch! Vooruit! Vuur!' 
En ik schóót uit de krochten van de geest. Ik herkende mijn kamer weer. 'Kitscherige hersenspinsels,' dacht ik. 'Het is gewoon het spookhuis op de kermis.'

 Achteraf bleek Johnny een overdosis LSD vermengd met Belladonna te hebben genomen.

En daar zaten twee dames op klapstoeltjes met een thermoskan en bekertjes koffie. Ze waren open. De merkwaardigste openstelling van een monument op deze dag, durf ik wedden. Ik bekeek de gestutte zijgevels van het voormalige kerkje, het laatste restje glas-in-lood in het roosvenster. En een stuk balustrade dat op de stoep zwierf.  Nog lang niet ale brandrestanten zijn opgeruimd. Je ruikt 't nog. 'k Zou het maar zo laten. Inclusief de dames.

 Frank Halmans is een meesterloodgieter, electricien en metselaar. Hij weet raad met pvc, electra, koper en lood.
Wat ie er mee bouwt komt dicht op de huid.   
De vragen die hij stelt zijn zo simpel en direct.
Wat is een huis, wat is wonen? Een mens is een huis is een mens. En natuurlijk, er is bedekking, bekleding, huid ertussen, er zijn openingen.
Het doet denken aan de animaties die Terry Giliam maakte voor Monty Pythons Flying Circus. De buizen, de pijpen.
We lopen rond met een lichaam vol buizen en pijpen.
Net als een huis leeft een lichaam op het scherp tussen binnen en buiten. Kwetsbaar.
 Een voorbeeld.
Wat als een straatlantaarn een jongenskamer binnendringt als een klimplant? Het ontwerp hoort denk ik thuis in de reeks van 'de slaapkamers waarin ik nog steeds wakker word', reconstructies van al zijn oude slaapkamers.
Waken en slapen doe je in interieurs, de surrealistische droomvoorstellingen die daar tussen zitten zijn het domein van Frank Halmans.
Wat zit er tussen waken en slapen? Hij toont zich een broer van René Magritte. Die had ook een rijtje boeken kunnen uithollen en er een compleet huis in kunnen maken.

 In Kunsthal KAdE zijn nu de bouwtekeningen van deze droomarchitect te zien.
Morgen om 11.45 doe ik verslag in de weekendeditie van de Avonden.

 Frank Halmans (1963) versmalt bijvoorbeeld alle breedtematen in een flatje tot éénderde. Hij bouwt - hij is een vakman, hij kan alles bouwen - op schaal uit zijn hoofd de slaapkamers na waar hij ooit in sliep.

 In de serie 'Lost and Found' tekent hij de bij zijn werk gevonden dode insecten, die hij al jaren verzamelt en zorgvuldig catalogiseert.
Vensterbanken zijn ware insectenkerkhoven.

 Baudelaire wordt aangehaald: 'Gij zult altijd dronken zijn.' (...) 'Om niet de gemartelde slaaf van de tijd te zijn, bedwelm u zonder ophouden. Door wijn, poëzie of deugd, aan u de keuze.'
En daar komt de vrije tijd en met de vrije tijd de verveling.
'O ja, de tijd is weer verschenen; de tijd regeert nu als een vorst; en met de afschuwelijke grijsaard is heel zijn duivels gevolg van Herinneringen, Smarten. Krampen, Angsten, Benauwdheden, Nachtmerries, Woedeaanvallen en Zenuwziekten teruggekomen.'
De roes als het middel tegen de verveling.  

 En dus, ervaringshonger. En ja, de Spektakelmaatschappij van Guy Debord (1967).
Nog herinner ik me Baudelaire-adept Johnny van Doorn die 'Het Spleen van Parijs' altijd bij zich had in z'n koffertje. We liepen door de Nes, ’s avonds laat en kijk, daar stond het op de muur gekalkt: 'ER MOET WAT GEBEUREN'. Ziedaar, zei Johnny.

Er staan er honderdtwaalf in de stad. In polyester gegoten volgens een paar modellen. En daarna o zo lollig beschilderd door Corneille, Ans Markus, Jan des Bouvrie en een menigte anderen.
Op twaalf november is 't over, dan worden ze geveild en de opbrengst gaat naar de Aziatische olifant.

Blijft het onbehagen.
Straks zet de herfst in en dan staan de olifantjes daar, in de regen. Elke keer dat je er langs fietst groeit de ergernis.
Het lot van de Aziatische olifanten is niet iets grappigs.
Ik zie niet vaak uit naar de eerste spuitbusartiest, maar nu?
Donovan, waar ben je?