De wagon scheert knerpend langs rommelige balkonnetjes van erg hoge oude huizen, je kijkt bij families op tafel en 'dan wijken de muren uiteen: het is alsof de lift zich door de daken heen heeft geboord en rechtstreeks op de hemel afstevent, een ogenblik voel je je in de leegte zweven'.
Omlaagkijken durfde ik niet. Het duo werkte zo te zien al jaren samen. Ze hielden van elkaar, dat zag je. Tijdens de rit hield de conducteur zich vast aan de chromen staander achter de rug van de zittende wagenvoerder, zodat het van mijn plaats af wel leek of ie zijn arm om hem heen sloeg. De deur aan de afgrondkant bleef gewoon open. Boven gekomen haakte de conducteur de stroomafnemer met de hand van de draad. Daar, in het houten stationnetje hebben ze een werkplaats vol ongeregeld gereedschap en blikken consistentvet, en hun schafthokje.
Het uitzicht: Genua, het station, de haven, de zee. Je staat, 340 meter boven de stad, in een dorp. Er is een café van de 'Vrienden van de jacht', met foto's uit 1900 aan de muur van mannen met geschoten everzwijnen en de tekst 'orde en respect zijn essentiële componenten voor het goed functioneren en verbeteren van de maatschappij'.
Naar beneden ging de wagon zonder stroom, onder oorverdovend geraas, met een remsysteem dat ik niet heb kunnen doorgronden. En, de beide mannen glimlachten niet! Een glimlach, dat lag in hun houding besloten, zou hier alles bederven.Ik heb nog vaak aan ze gedacht.Nu, acht jaar later, probeer ik er achter te komen of het baantje nog bestaat. Dat lukt. Eén van de twee wagonnetjes blijkt vervangen. Verontrustender is dat de dienstregeling vermeldt dat nog maar gereden wordt tot de halte Via Bari. Wat is er aan de hand? Ik moet dringend naar Genua.
RSS