Bart Hess ontwierp 'stoffen' voor Lady Gaga en Iris van Herpen die dat effect hebben, zijn werk stond in Vogue en AnOtherMan. Hij exposeerde meermalen in het Pompidou en in Londen. 

 De eerste keer dat ik het verschijnsel tegenkwam was toen één van de eerste autobezitters op het dorp zei 'ik sta aan de overkant'. Later begreep ik pas dat hij zijn auto was geworden. Of dat zijn auto hem was geworden. Als Bart Hess je in Rijksmuseum Twenthe iets duidelijk maakt is het dat techniek niet alleen van buiten iets met je doet maar ook van binnen.

 Ik dacht ook aan de 'handplanten' die onder schoolkinderen in de mode komen in het laatste boek van Willem Frederik Hermans 'Ruisend Gruis'. Die planten groeien aan hun handen vast en willen niet meer los. Juist heel lieflijk is het daarentegen als in Ovidius Metamorfosen Philemon en Baucis in een Eik en een Linde veranderen.

 Zover is Bart Hess nog niet. Hij blijft bij het ontwerpen van materialen waarmee de menselijke verschijningsvorm veranderd kan worden, al lijkt het soms wel of er uit zo’n lichaam iets vreemds groeit.

 Niet alleen de auto, ook het huis wordt sinds de blob architectuur steeds meer een 'levende'; uitbreiding van de mens. Bart Hess werkt voorlopig aan kledingstukken als een tweede huid, die leeft, ademt, groeit en vervormt. Deze zomer is hij ook nog curator van twee tentoonstellingen in Enschede, in 21rozendaal en TETEM, in de cultuurwijk Roombeek. Morgen in de Avonden meer.

 Een middag doorgebracht in het Rijksmuseum Twenthe bij de tentoonstelling die Bart Hess 'A Hunt for High Tech' heeft gedoopt. Half voor de grap durf ik raden. Want in wat hij je voortovert zit minstens zoveel lowtech als hightech.

 Een briljante - permanent bewegende - verkleedpartij, waarbij de kleren letterlijk de man, de mens maken. Steeds van vorm veranderend, in onophoudelijke gedaanteverwisselingen. Waarin je metamorfosen uit het dierenrijk herkent, terwijl de materialen vaak ook dierlijk lijken.

 Wat uitmondt in een reeks verbluffende dansen, uitgevoerd door nog onbekende mensdieren. Aan foto's heb je weinig. Je moet ze zien bewegen. Bekijk de paar Youtubes, maar beter, ga naar Enschede.

Maandag in de Avonden meer.  

 In Rijksmuseum Twenthe draait zijn 'Hunt for High Tech' die ik zaterdag wil gaan zien. Waarom? Als je willekeurig welk gebouw dat onder je tekenpen ontstaat met modern materiaal ook werkelijk kunt laten bouwen, dan lijkt het maar een stap naar de menselijke verschijningsvormen. Mode, maar dan verder. Zoals Iris van Herpen het al eerder deed. Met in het achterhoofd steeds weer SF-fantasieën waarin hersens met draadjes aan machines en computers worden gekoppeld. Zoals al bijna gebeurt als je ziet hoe Stephen Hawking in zijn hyper-rolstoel leeft.

 Nu blijft het nog bij mode en kunst. Maar de grenzen vervagen. Zegt Hess: 'Soms ben ik ontwerper, soms regisseur van een idee of proces.' Zijn ontwerp voor Lady Gaga, de fameuze Slime Dress, begon met bellen blazen met kauwgom. En met kijken naar weekdieren en kikkers met wangen als bellen. Huidkleurig slijm maakte hij, zodat je de overgangen niet meer zag. Huid en lichaam zijn z'n onderwerp, ze worden voelbaar afgetast.

 Ik dacht aan Juhani Pallasmaa, de Finse architect en zijn classic The eyes of the skin, waarin hij de verstrengeling van de zintuigen preekt. Ga maar na, wat je ziet dat voel je en ruik je, en voor je het weet hoor je het ook.