Toen wij een tentoonstelling over de jaren '50 maakten kwam hij. Een bijeenkomst in een afgedankte gymnastiekzaal. Ik kondigde hem aan, hij stond op van het gymnastiekbankje en boog. Het werd een comeback, na een periode waarin hij alleen nog voor bejaard publiek optrad..

 Eddy vertelde me van zijn eerste gouden plaat (voor 'Zonnig Madeira'), die bij hem ingelijst boven de schoorsteen hing. Op zekere dag dat hij alleen thuis was kon hij het niet laten hem uit z'n lijst te halen en op de draaitafel te leggen.

'En je gelooft het niet Wim. Wat ik toen hoorde...' (hij sprak je altijd bij je voornaam aan).

'Een accordeonpotpourri van de Drie Jacksons'.

Ze hadden een willekeurige plaat uit de ramsj goud gespoten. Eddy was wat beduusd door zijn succes als eerste Nederlandse pops­ter. In z'n schuurtje bewaarde hij een kist met fanmail.

'Wim, als je eens wist wat die meisjes toen durfden schrij­ven'. 

Christiani was de eerste Nederlander met een elektrische gita­ar, de hij net op tijd uit Amerika had weten te importeren.

'Als je platen uit die oorlogstijd hoort met een elektrische gitaar is het ofwel de mijne of iemand had hem geleend.'

 Het begon in de popmuziek. Omdat ik betrokken was bij opnamen leerde ik dat volume geld was. De platenindustrie kwam er achter dat op de radio, waar hits werden gemaakt en de single met net wat meer volume het won.

 Limiting, compressie, dat waren de toverwoorden. Alle geluid optrekken naar het hoogste niveau, mooi of niet. De elektrische gitaar kon opeens vooraan op het podium, zoals Eddy Christiani me uitlegde. Niet langer grotere klankkasten en dikkere snaren. Hij importeerde als eerste in 1940 een Gibson. Heel de oorlog lang was dat het enige exemplaar in Nederland. Veel uitgeleend. Hoor je een elektrische gitaar op een plaat uit '40-'45 dan is het die van Eddy.

 Ik sprak er Muddy Waters over, die vertelde hoe hij zijn gitaar met elementje voor het eerst achter in zijn radiotoes­tel plugde. Maar daarna kwam 'all that cat crying'. Hij hield er niet van, maar hij moest mee.

 Zelfs de stadsvogels van nu maken in de lente meer lawaai om gehoord te worden. En de hoorapparaten-industrie is booming business.

 Ach de onderwijzer die in een rumoerige klas gedempt ging praten, en waarachtig, het werd stil.